W publicznej narracji budżet Powiatu Trzebnickiego na 2026 rok przedstawiany jest jako „bardzo dobry”, szczególnie w kontekście inwestycji drogowych. Tymczasem dokumenty oraz głos radnych opozycyjnych pokazują obraz znacznie bardziej złożony – i znacznie mniej optymistyczny.

Jednym z niewielu głosów, które próbowały ten obraz urealnić, był formalny wniosek budżetowy złożony przez radnego Roberta Borczyka. To ważny element układanki, bo pokazuje, jak daleko zapisy budżetowe odbiegają od realnych potrzeb i kosztów.

Wniosek, który psuł narrację

1 grudnia 2025 r. radny Robert Borczyk złożył formalny wniosek do projektu budżetu Powiatu Trzebnickiego na 2026 rok, oparty na art. 240 ust. 2 ustawy o finansach publicznych.

Reklama

Reklama

Wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne:

• wskazywał konkretne zadania inwestycyjne,

• zawierał kwoty,

• określał źródła finansowania,

• nie naruszał innych inwestycji.

Radny zaproponował m.in.:

• urealnienie wydatków drogowych zgodnie z kosztorysami,

• wprowadzenie dwóch nowych zadań drogowych,

• finansowanie ich poprzez ograniczenie wydatków na promocję powiatu, a nie przez zwiększanie zadłużenia.

To ważne:
👉 nie była to propozycja „przesuwania pieniędzy z drogi na drogę”, ale próba ograniczenia wydatków miękkich na rzecz infrastruktury.

Opozycja składa wnioski, władza je odrzuca

Podczas sześciogodzinnej sesji budżetowej w dniu 22 grudnia 2025 r.:

• tylko radni opozycyjni składali wnioski formalne,

• dotyczyły one m.in.:

  • nowych inwestycji drogowych,

  • obwodnicy Trzebnicy,

  • remontu oddziału szpitalnego.

Wszystkie wnioski:

• spełniały wymogi formalne,

• wskazywały źródła finansowania,

• zostały odrzucone przez Zarząd Powiatu i większość rządzącą.

Jednocześnie – co istotne – wniosek złożony przez Agnieszkę Werstę nie spełniał wymogów formalnych, ponieważ:

• nie zawierał szacowanych kwot,

• był niezgodny ze wzorem przygotowanym przez Starostwo.

Ten fakt nie funkcjonuje w publicznej narracji, choć ma kluczowe znaczenie dla oceny całej debaty.

Drogi w Zawoni – zderzenie narracji z rzeczywistością

Podczas sesji wielokrotnie przywoływano stan dróg w gminie Zawonia.
Członek Zarządu Powiatu, Sławomira Misiura-Hermann, przyznała wprost, że:

Reklama

Czytaj dalej

Powiązany temat

Najpierw przeczytaj Dług, deficyt i brawa dla burmistrza

ReklamaType your text here

Reklama

Reklama

Reklama

„nie wiedziała, że drogi w tej gminie są w tak złym stanie”.

To zdanie wybrzmiało mocniej niż niejeden referat.
Bo jeśli po dwóch kadencjach rządów i latach współpracy na szczeblu powiat–gmina ten stan nadal zaskakuje, to rodzi się pytanie zasadnicze:

dlaczego przez lata problem nie został rozwiązany systemowo, a dziś przedstawia się go jako nowy argument za „sukcesem budżetu”?

Co naprawdę zostanie zrobione w 2026 roku

Z informacji przekazanej przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Trzebnicy wynika, że w 2026 r.:

• droga 1333D Czeszów–Złotów
  – wybrano wykonawcę, koszt ok. 1 mln zł (etap końcowy),

• droga 1371D Skarszyn–Boleścin
  – potrzeba ok. 5 mln zł, zrealizowany zostanie jedynie krótki fragment (ok. 1220 m),

• droga 1337D (Czachowo)
  – inwestycja podzielona na trzy odcinki,
  – łączny koszt przekracza 3,7 mln zł,

• droga 1454D Kuźniczysko–Czeszów
  – szacowana wartość 8,8 mln zł, długość niemal 4 km.

Liczby, których nie widać w hasłach

Podsumowanie jest brutalnie proste:

• realnie dostępne środki: niecałe 5 mln zł,

• realne potrzeby: co najmniej 15 mln zł.

Oznacza to, że:

• realizujemy fragmenty zamiast całości,

• zabezpieczamy zapisy zamiast efektów,

• odkładamy problem na kolejne lata.

Co z tego wynika? (komentarz redakcyjny)

Budżet Powiatu Trzebnickiego na 2026 rok nie odpowiada skali problemów drogowych, szczególnie w gminach, które dziś są przedstawiane jako beneficjenci „bardzo dobrego budżetu”.

Wnioski opozycji pokazują, że:

• istniała alternatywa,

• można było urealnić koszty,

• można było przesunąć środki z promocji na drogi,

• ale nie było woli politycznej, by to zrobić.

W tej sytuacji narracja sukcesu opiera się nie na realizacji, lecz na:

• selektywnym doborze faktów,

• pomijaniu skali potrzeb,

• sprowadzaniu sprzeciwu do „blokowania rozwoju”.

Tymczasem dokumenty mówią coś innego:
drogi są zapisane, ale nie zabezpieczone w stopniu wystarczającym, by mówić o przełomie.

W kolejnym odcinku przyjrzymy się temu, jak te decyzje przekładają się na zadłużenie powiatu i jego przyszłe możliwości inwestycyjne.