Miało być tymczasowo. Minęło prawie 30 lat
To jedna z tych historii, które dla urzędnika są „sprawą lokalową”, dla prawnika „postępowaniem windykacyjnym”, a dla mieszkańców — symbolem tego, jak samorząd traktuje ludzi słabszych.
Oborniki Śląskie. Kontenery popowodziowe ustawione po wielkiej powodzi z 1997 roku. Miały być rozwiązaniem na chwilę. Tymczasem przez dekady stały się miejscem życia ludzi biedniejszych, schorowanych, wykluczonych albo po prostu takich, którzy nie mieli dokąd pójść.
I właśnie z jednego z takich lokali gmina chce dziś eksmitować kobietę wychowującą dzieci.
Nie mówimy tu — co ważne — o patologii społecznej, agresji czy alkoholowych libacjach demolujących mieszkania komunalne.
Mówimy o kobiecie, która pracowała, wychowywała dzieci i — jak sama opisuje — po wypadku straciła zdrowie, możliwość normalnej pracy i stabilność finansową.
A potem zaczęła tonąć.
ilustracja do artykułu o eksmisji z kontenera
„Nie pytali, dlaczego przestałam płacić”
Z dokumentów oraz rozmowy wynika, że zaległości czynszowe zaczęły narastać po wypadku i pogorszeniu sytuacji zdrowotnej kobiety.
– „Jak nie pracuję, to ciężko finansowo i przestałam płacić za czynsz” – mówi w rozmowie.
Jednocześnie podkreśla, że wcześniej regulowała należności.
Problem jednak nie kończy się na czynszu.
Bo gdy słucha się tej rozmowy, zaczyna się rozumieć skalę absurdu całego systemu.
Czynsz za lokal wynosi około 430 zł miesięcznie.
Ale rachunki za prąd — nawet 1500–2000 zł.
Dlaczego?
Bo kontenery są:
- nieocieplone,
- zawilgocone,
- ogrzewane prądem,
- prowizoryczne,
- w fatalnym stanie technicznym.
To nie jest normalne mieszkanie komunalne.
To są wieloletnie „tymczasowe baraki”, które stały się stałym elementem lokalnej polityki mieszkaniowej.
Gmina chce eksmisji. Ale co dalej?
W dokumentach widać klasyczny mechanizm:
- wypowiedzenie umowy najmu,
- wezwanie do opuszczenia lokalu,
- komornik,
- pozew sądowy,
- egzekucja zadłużenia.
Jednocześnie kobieta deklaruje:
- chęć spłaty,
- wolę porozumienia,
- propozycję rat,
- współpracę z komornikiem.
I tu pojawia się pytanie, którego władza zwykle nie lubi.
Co gmina realnie osiągnie przez eksmisję?
Bo:
- długu to nie wymaże,
- kosztów społecznych nie zmniejszy,
- problemu nie rozwiąże,
- a dzieci dalej będą istnieć.
Samorząd może wygrać procedurę.
Ale czy wygra społecznie?
Miliony są. Tylko nie dla takich ludzi?
Tu sprawa robi się dużo bardziej polityczna.
Bo równolegle:
- GMOPS otrzymuje miliony złotych na działania społeczne,
- gmina wydaje ogromne środki na kulturę i wydarzenia,
- finansowane są wielkie imprezy,
- organizowane są koncerty,
- a jednocześnie istnieją wielomilionowe zaległości podatkowe wobec gminy.
I właśnie wtedy mieszkańcy zaczynają zadawać bardzo niewygodne pytania.
Dlaczego wobec wielkich długów system potrafi być cierpliwy, negocjacyjny i rozłożony w czasie, a wobec ludzi mieszkających w popowodziowych kontenerach działa tak szybko i brutalnie?
Dlaczego człowiek po wypadku ma słyszeć o eksmisji, a nie o programie oddłużeniowym połączonym z pomocą energetyczną i mieszkaniową?
„Pozbywają się problemu”?
W rozmowie pojawia się jeszcze jeden niezwykle ważny wątek.
Kobieta twierdzi, że mieszkańcy słyszą o planach likwidacji baraków i przyszłej zabudowie tego terenu mieszkaniówką, blokami. Padają sugestie, że obecni lokatorzy stają się dla gminy problemem do „uprzątnięcia”.
Czy to prawda?
To wymaga sprawdzenia:
- dokumentów planistycznych,
- planów inwestycyjnych,
- decyzji urbanistycznych,
- statusu działek.
Ale już samo istnienie takich przekonań pokazuje skalę utraty zaufania do władz.
Bo mieszkańcy nie czują dziś, że system próbuje ich wyciągnąć z kryzysu.
Czują raczej, że mają zniknąć z pola widzenia.
To nie jest polityka społeczna. To zarządzanie biedą
Najbardziej brutalne w tej historii jest jednak coś innego.
Państwo i samorządy bardzo często nie rozwiązują problemów społecznych.
One nimi administrują.
Tworzy się więc:
- skupiska biedy,
- kontenery socjalne,
- mieszkania o fatalnym standardzie,
- wieloletnią zależność od pomocy społecznej,
- a potem mówi się o „problemowych mieszkańcach”.
Tyle że dzieci wychowujące się w takich warunkach nie mają równych szans na start.
A przecież społeczna odpowiedzialność samorządu powinna polegać właśnie na tym, by:
- nie produkować kolejnych pokoleń wykluczonych,
- pomagać ludziom wracać do normalności,
- wspierać rodziny po kryzysach zdrowotnych,
- inwestować w usamodzielnienie,
- a nie tylko w procedury windykacyjne.
„Ludzka twarz” samorządu poznaje się nie na scenie koncertowej
To jest prawdziwy test lokalnej polityki.
Nie konferencje prasowe.
Nie festyny.
Nie koncerty.
Nie banery sukcesu.
Nie mobilne biuro na targowisku wiceburmistrza
Tylko odpowiedź na pytanie:
Co robi samorząd, gdy mieszkaniec przestaje sobie radzić?
Czy pomaga wyjść z kryzysu?
Czy uruchamia machinę eksmisyjną?
Bo jeśli po niemal 30 latach od powodzi ludzie dalej mieszkają w kontenerach, a gmina rozwiązuje problem poprzez wypowiedzenia umów i komornika, to być może problemem nie są już sami mieszkańcy.
Tylko model polityki społecznej, który od lat pozwala biedzie trwać — byle była niewidoczna.
Sprawą zainteresował się radny Marek Mańczak, który rozmawiał z kobietą i dziećmi 25 maja 2026 roku.
Magazynu Radio DTR 5/2026
, 30+ materiałów z regionu w jednym miejscu
Kup wydanie za 10 zł →
Więcej z oborniki śląskie
Czytaj dalej
Ten temat ma ciąg dalszy
Wybraliśmy teksty, które naturalnie prowadzą czytelnika dalej.
