Na początku miało być „dla jaj”. Nazwa z przypadku, kilka numerów, wrzutka do internetu i koniec historii. Tak przynajmniej opowiada Kajetan Kółko – gitarzysta i współtwórca zespołu Lazy Snail.
Tyle że ta historia poszła w zupełnie inną stronę.
Bo dziś nie mówimy już o luźnym projekcie, tylko o zespole, który ma gotową płytę, gra koncerty i – co ważniejsze – zaczyna być słyszany.
A wszystko zaczęło się… przypadkiem.
Złapani na koncercie. Dosłownie
Nie casting, nie ogłoszenie, nie plan.
Koncert.
„Poznaliśmy się na koncercie Acid Drinkers we Wrocławiu. Zagadaliśmy i okazało się, że jesteśmy z tej samej wioski”
Brzmi jak anegdota? Trochę tak.
Ale właśnie tak powstał skład, w którym dziś grają nawet… czternastolatkowie.
„Basista i gitarzysta rytmiczny mają 14 lat”
I tu pojawia się coś, co nie pasuje do stereotypu „młodego zespołu”.
Dojrzałość.
Młodzi, ale nie naiwni
Lazy Snail nie próbuje udawać, że wszystko pójdzie idealnie. Wręcz przeciwnie – od początku zakładają, że napięcia się pojawią.
I mają na to prostą odpowiedź.
„Jeżeli czujemy, że musimy sobie dać przerwę, to damy sobie przerwę. Nie będziemy robić rzeczy na siłę”
To brzmi jak plan zespołu, który już widział, jak inne się rozpadają.
A oni chcą tego uniknąć.
Dlaczego po angielsku?
To pytanie wraca jak bumerang przy młodych zespołach.
Odpowiedź Kajetana jest szczera. I trochę niewygodna dla purystów.
„Polski jest mało melodyczny… Angielski jest bardziej plastyczny, łatwiej go włożyć do utworu”
Ale zaraz potem pada coś, co ustawia całą narrację inaczej.
Patriotyzm? Tak. Tylko nie w języku.
„Cała płyta była nagrana na polskim sprzęcie – wzmacniaczach, kablach, gitarach”
Czyli zamiast deklaracji – konkret.
Lata 80.? Tak. Kopia? Nie.
Słychać inspiracje – tego nie da się ukryć.
Jan Borysewicz, Lady Pank, klimat gitar, który nie udaje nowoczesności na siłę.
Ale Lazy Snail bardzo świadomie stawia granicę.
„Jeżeli zespół brzmi tak samo jak inny, to wolę posłuchać oryginału”
I to jest chyba najuczciwsze zdanie w całej rozmowie.
Bo ono mówi wprost: inspiracja – tak. Kopia – nie.
Muzyka „organiczna” kontra plastik
To jest moment, w którym wywiad przestaje być tylko o zespole.
Zaczyna być komentarzem do rynku.
„Teraz muzyka jest bardzo plastikowa… przez sztuczną inteligencję i produkcję”
I dalej:
„Brakuje tej organiczności, która była w latach 80. i 90.”
Mocne?
Tak.
Ale też ryzykowne – bo oznacza jedno: albo to udowodnicie na scenie, albo zostanie tylko deklaracją.
Studio vs koncert. Gdzie jest prawda?
Lazy Snail nie ma złudzeń.
Płyta to jedno.
Koncert – to drugie.
„Dobry zespół poznaje się na koncertach”
I jeszcze konkretniej:
„Na żywo mamy większego powera”
To ważne, bo wielu młodych artystów działa odwrotnie – najpierw internet, potem scena.
Tu jest odwrotnie: scena ma być testem.
Płyta już jest. I to zmienia wszystko
To nie jest już etap „coś kiedyś wydamy”.
To się dzieje.
„Mamy gotową płytę. Pojawią się jeszcze dwa single przed premierą”
I ciekawostka, która mówi więcej niż marketingowe deklaracje:
będą CD.
A może nawet winyl.
Czyli jednak trochę starej szkoły.
Rozmowa o utworzez z singla Kajetan z Lazy Snails – Don t fight with me
Singiel
Lazy Snails – Don t fight with me
To jeszcze zabawa czy już coś więcej?
To jest pytanie, które zostaje po tej rozmowie.
Bo Lazy Snail zaczęło jako żart:
„Chcieliśmy zrobić coś dla beki… jak najgłupszą nazwę”
A dziś?
Mają skład, materiał, koncerty i plan.
I chyba najważniejsze – zaczynają mieć tożsamość.
Co dalej?
Nie wiadomo.
I dobrze.
Bo najgorsze, co może się wydarzyć młodemu zespołowi, to przekonanie, że już wszystko wie.
Lazy Snail jeszcze tego błędu nie popełnia.
I może właśnie dlatego warto ich teraz obserwować.
Zanim zrobi się o nich naprawdę głośno.
Czytaj dalej
Ten temat ma ciąg dalszy
Wybraliśmy teksty, które naturalnie prowadzą czytelnika dalej.
