Czy państwo może promować się projektem, którego nie umie zmierzyć?

Był moment, kiedy rząd PiS opowiadał o „I Love Poland” jak o kluczowym filarze budowy nowoczesnego wizerunku Polski. Jacht miał być ambasadorem marki POLSKA, flagowym okrętem narodowych ambicji i dowodem, że „Polska wstaje z kolan także na morzu”.

Piękna narracja.
Ale każde morze ma swój przypływ i odpływ — a odpływ danych, które ujawniła Polska Fundacja Narodowa w odpowiedziach dla Radia DTR, okazał się boleśnie odsłaniający.

Ile to kosztowało? Zacznijmy od pieniędzy, bo to one toną najszybciej

Zakup jachtu:

902 500 EUR – 17 maja 2018 r.

Reklama

Reklama

Reklama

Koszty eksploatacji:

7 685 436,14 zł – od listopada 2019 r. do sprzedaży
(PFN nie prowadziła kategoryzacji kosztów przez pierwsze 1,5 roku projektu)

Sprzedaż:

1 000 000 EUR, w dwóch ratach po 500 tys. euro
do spółki Romvi Shipping LTD, grudzień 2023 r.

A więc: kupili taniej, sprzedali drożej.
Tylko że rachunek promocji nie kończy się na Excelu.
I właśnie tu zaczyna się właściwa historia.

Czy projekt spełnił swój cel? PFN odpowiada szczerze aż do bólu

Złoto w tej sprawie tkwi w jednym zdaniu — i to nie jest metafora:

„PFN nie posiada badań, które mierzyłyby wymierne korzyści wizerunkowe osiągnięte przez projekt I Love Poland.”

Czyli państwo wydało dziesiątki milionów na projekt promocyjny,
ale nie zmierzyło ani jednej minuty promocji.

Nie ma:

• raportów,

• analiz medialnych,

• badań rozpoznawalności,

• ocen ekspozycji logotypu POLSKA,

• wyceny ekwiwalentu reklamowego,

• danych porównawczych z innymi projektami.

Nic. Zero. Czysta woda.

To nie jest zwykły brak.
To zanik funkcji państwa w obszarze, który wymaga precyzji.

Sportowe zwycięstwa to nie promocja. I właśnie tu leży sedno sprawy

Żeby nie było wątpliwości: sportowcy odwalili kawał solidnej roboty.

Jacht startował w naprawdę mocnych imprezach:

• RORC Transatlantic Race – topowy wyścig oceaniczny.

• Rolex Middle Sea Race – kultowe 600 mil wokół Sycylii.

• Heineken Regatta – duże, rozpoznawalne zawody karaibskie.

• Gotland Runt, Caribbean 600, Palmavela – imprezy wysokiej rangi.

  Reklama

  Reklama

Wygrywali. Wchodzili na podium. Stawiali biało-czerwoną na trasach, o których przeciętny polityk słyszał tyle, co o kotwicach w kosmosie.

Ale – i to jest najważniejszy punkt artykułu – promocja to nie sport. Promocja to pomiar.

Można wygrać trzy regaty z rzędu i jednocześnie nie wypromować Polski nawet o pół procenta, jeśli:

• nie ma strategii,

• nie ma celów,

• nie ma mierników,

• nie ma analizy zasięgów,

• a sukcesy medialnie odbijają się głównie w… branżowych portalach żeglarskich.

Regaty miały rangę, ale ekspozycja medialna była minimalna

Dla jasności: poniżej masz twarde dane, które każdy audytor z NIK podpisałby obiema rękami.

📊 Mikro-moduł faktograficzny: regaty, ranga, zasięg medialny

Wniosek:

I Love Poland miał rangę sportową, ale nie miał rangi medialnej, która jest podstawą promocji.

To tak, jakby Polska wysłała świetnego sportowca na igrzyska — ale zakazała mediom pokazywania transmisji.

Można płynąć szybko i jednocześnie stać w miejscu

To właśnie najbardziej uderza w tym projekcie:

• statek pędził,

• polityczna opowieść puchła,

• ale promocja Polski nie drgnęła ani o centymetr, bo nikt jej nie mierzył.

To jest fundamentalna lekcja państwowej odpowiedzialności.
Bo promocja bez pomiaru to… nie promocja, tylko kosztowne marzenie polityczne.

Cel projektu był szlachetny. Realizacja – chaotyczna. Odpowiedzialność – żadna.

„I Love Poland” miał potencjał.
Mógł być programem żeglarskim, szkoleniowym, dyplomatycznym i promocyjnym w jednym.

A stał się symbolem:

• nieodrobionej pracy domowej,

• braku strategii,

• braku rozliczalności,

• braku audytu,

• oraz wiary, że „jak coś ładnie wygląda, to się jakoś samo wypromuje”.

W administracji publicznej nie ma „jakoś”.
Tam musi być liczba, wskaźnik i odpowiedzialność.