Jeszcze do niedawna śmieci z cmentarza wrzucało się „jak leci”. Jeden kontener, wszystko razem: szkło, plastik, liście, wkłady parafinowe, resztki wieńców. Po świętach wyglądało to jak krajobraz po bitwie. Teraz ten obraz może odejść do historii.

Bo – jak wynika z wyjaśnień Ministerstwo Klimatu i Środowiska – przepisy już dziś wymuszają selektywną zbiórkę odpadów powstających na cmentarzach. I to nie jako dobrą wolę, lecz jako obowiązek.

Krótko mówiąc: segregacja nie jest pomysłem. To prawo.

Reklama

Dlaczego temat w ogóle wrócił?

Sprawę wywołała interpelacja posłów. Zwrócili uwagę na rzecz dość przyziemną, ale bolesną dla firm odbierających śmieci.

Cmentarne odpady w większości nie nadają się do recyklingu.
Zużyte znicze, stopiona parafina, sztuczne wiązanki, plastik wymieszany z metalem i szkłem.

Efekt?

„Osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu jest znacznie utrudnione, a niekiedy wręcz niemożliwe”.

A skoro nie ma recyklingu, rosną koszty. A jak rosną koszty – rosną też rachunki. Zwykle dla gmin. Czyli dla mieszkańców.

Co właściwie jest „komunalne”, a co nie?

Resort stawia sprawę jasno: nie wszystko z cmentarza to jeden worek.

Komunalne (czyli jak z domu):

• opakowania po zniczach,

• plastikowe butelki,

• szkło,

• papier,

• resztki jedzenia,

• liście, kwiaty, ziemia.

Te mogą trafić do zwykłego systemu gminnego.

Niekomunalne:

• gruz po remontach nagrobków,

• odpady budowlane i kamieniarskie,

• elementy infrastruktury,

• chemikalia,

• potencjalnie odpady niebezpieczne.

Tu już potrzebne są osobne procedury i wyspecjalizowane firmy.

Innymi słowy: znicz to jedno, płyta granitowa po rozbiórce – zupełnie co innego.

Reklama

Reklama

ReklamaType your text here

Reklama

Kto ma to ogarnąć?

I tu robi się mniej poetycko, a bardziej administracyjnie.

Za segregację odpowiada zarządca cmentarza.
To on musi:

• ustawić odpowiednie pojemniki,

• zadbać o podział frakcji,

• przekazywać odpady właściwym podmiotom.

A gmina?

Rada gminy decyduje, czy cmentarz włącza do swojego systemu odbioru odpadów. Jeśli nie – właściciel podpisuje umowę prywatnie.

Czyli: albo system gminny, albo umowa indywidualna. Trzeciej drogi nie ma.

Co to oznacza w praktyce?

Możliwe scenariusze są dość prozaiczne:

• więcej pojemników przy bramach,

• osobno szkło, plastik, bio,

• osobno gruz i odpady „ciężkie”,

• częstsze wywozy po 1 listopada.

A dla odwiedzających?
Trochę więcej myślenia. Mniej „wrzucę, gdzie popadnie”.

Niby drobiazg. Ale w skali kraju – tysiące ton śmieci.

Czy to się uda?

Prawda jest taka, że cmentarz to nie galeria handlowa.
Ludzie przychodzą tam z emocjami, nie z instrukcją segregacji.

Dlatego wszystko rozbije się o organizację i edukację. I o to, czy pojemniki będą stały tam, gdzie trzeba – a nie 200 metrów dalej „bo tak wyszło z projektu”.

Bo jeśli kosz jest pod ręką – segregujemy.
Jeśli nie – ląduje wszystko w jednym.

Prosta psychologia, żadna filozofia.

A rachunek?

Jeśli system zadziała, koszty odbioru mogą spaść.
Jeśli nie – zapłacimy wszyscy.

Trochę ironiczne, prawda? Nawet po śmierci człowiek zostawia po sobie ślad. Czasem w pamięci. Czasem… w plastikowym zniczu.

I od nas zależy, do którego pojemnika trafi.