Dwa ślubowania, sześciu sędziów i jeden prezydent, który wybiera tylko „niektórych”. W kwietniu 2026 roku Trybunał Konstytucyjny znów stał się polem politycznej gry. Pytanie nie brzmi już: czy jest kryzys. Pytanie brzmi: kto ten kryzys podtrzymuje – i po co.

CZĘŚĆ I. FAKTY: Kto kogo zaprzysiągł – i gdzie

Wszystko zaczęło się 13 marca. Sejm wybiera sześciu nowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Lista nazwisk nie pozostawia złudzeń – to próba odbudowy składu instytucji, która od lat jest w centrum politycznego sporu.

I wtedy wchodzi prezydent.

1 kwietnia – zamiast sześciu ślubowań – są dwa.
Karol Nawrocki przyjmuje przysięgę tylko od Magdaleny Bentkowskiej i Dariusza Szostka.

Reszta? Cisza. Brak zaproszenia.

Oficjalne uzasadnienie z Pałacu Prezydenckiego:

„W trakcie kadencji prezydenta powstały dwa wakaty”.

Brzmi technicznie. Nawet logicznie.
Tyle że tylko na pierwszy rzut oka.

Ślubowanie… bez prezydenta

9 kwietnia sytuacja skręca w stronę absurdu.

Czworo pominiętych sędziów – razem z „zaprzysiężoną” dwójką – składa ślubowanie w Sejmie. W Sali Kolumnowej. W obecności marszałka i notariusza.

Bez prezydenta.

Z formalną formułą: „wobec prezydenta RP”.

Zaproszenie było. Prezydent nie przyszedł.

Efekt?

• dwa równoległe ślubowania,
• dwa porządki prawne,
• jeden Trybunał, który nie wie, kto jest sędzią.

TK na hamulcu ręcznym

Konsekwencje są natychmiastowe:

• groźba blokady orzeczeń,
• brak pewności co do składów,
• ryzyko podważania wyroków.

Prezes TK Bogdan Święczkowski nie uznaje ślubowania w Sejmie. Padają mocne słowa:

„Delikt konstytucyjny”
„Poważne przestępstwo karne”

Z kolei rząd – rękami ministra Adam Żurek – odpowiada wprost:

„To prezydent złamał prawo”.

I zapowiada śledztwo wobec doradców głowy państwa.

CZĘŚĆ II. KOMENTARZ: Chaos nie jest przypadkiem

Tu kończą się fakty.
A zaczyna coś, co w Polsce znamy aż za dobrze.

Selekcja zamiast procedury

Najważniejsze pytanie brzmi: dlaczego dwóch?

Nie ma przepisu, który pozwala prezydentowi „wybrać sobie” sędziów do zaprzysiężenia.
Konstytucja jest prosta: Sejm wybiera – prezydent zaprzysięga.

Bez selekcji. Bez filtrowania.

A jednak selekcja się pojawia.

„Dziel i rządź” w wersji 2.0

Eksperci zwracają uwagę na jeden detal, który nie jest detalem.

Zaprzysiężona dwójka to osoby kojarzone z mniejszymi partiami koalicji.

Reszta – już nie.

Przypadek?
W polityce przypadki zdarzają się rzadko.

Reklama

ReklamaType your text here

Reklama

Reklama

To wygląda jak klasyczne divide et impera – podział wewnątrz koalicji, wprowadzenie napięcia, zasianie nieufności.

Nie trzeba wygrywać sporu. Wystarczy go podtrzymywać.

Chaos jako narzędzie władzy

Pojawia się coś jeszcze.

Chaos, który w normalnym państwie byłby problemem – tutaj staje się strategią.

Bo chaos:

• rozmywa odpowiedzialność,
• utrudnia szybkie decyzje,
• blokuje reformy,
• pozwala grać na czas.

I co najważniejsze – utrzymuje wpływy.

„Prezydent strzela sobie w stopę”?

Część prawników mówi wprost:

„Nie ma żadnej podstawy do selekcji”

Inni idą dalej:

„To uzurpacja”

Sędzia Igor Tuleya nazywa decyzję „złamaniem prawa” i „działaniem destrukcyjnym”.

Nawet z prawej strony sceny politycznej pojawiają się głosy krytyczne. Sławomir Mentzen mówi o „cyrku” i wzywa do zaprzysiężenia wszystkich sędziów.

To moment, w którym spór przestaje być tylko polityczny.
Zaczyna być systemowy.

Bezkarność – fundament tej gry

Najbardziej niepokojące jest coś innego.

Prezydent może zrobić ten ruch – i realnie nic mu się nie stanie.

Trybunał Stanu?
Teoretyczny.

Konsekwencje prawne?
Wątpliwe.

Efekt?
Mechanizm znany z poprzednich lat:

• działanie na granicy prawa,
• uzasadnianie „dobrem państwa”,
• brak realnej odpowiedzialności.

To już było – tylko w nowej odsłonie

Kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego nie zaczyna się w 2026 roku.

On trwa od 2015.

Zmieniają się tylko aktorzy i scenografia.
Mechanizm pozostaje ten sam.

Kontrola nad TK to nie jest spór o procedury.
To jest spór o władzę.

Na końcu zostaje jedno pytanie

Czy to jeszcze próba rozwiązania kryzysu?

Czy już tylko jego podtrzymywanie?

Bo jeśli instytucja państwa działa w dwóch równoległych rzeczywistościach,
to nie mamy sporu prawnego.

Mamy system, który przestaje być wspólny.

I wtedy pytanie nie brzmi, kto ma rację.

Tylko:
czy to państwo jeszcze działa – czy już tylko udaje, że działa.