**Poniedziałek. Za oknem listopadowy deszcz, wiatr przegania ostatnie liście, a w redakcji Radia DTR trwa kolejna próba uruchomienia entuzjazmu. Niestety, bez zewnętrznego zasilania.**

Szef wkracza do redakcji z uśmiechem tak szerokim, jakby właśnie dostał premię. Rozkłada ręce i oznajmia:

— Od dziś wszyscy pracujemy z pozytywną energią!

Pracownicy spoglądają na siebie podejrzliwie. Jeden odważa się zapytać:

— A jeśli jej nie mamy?

— Proszę ją sobie zorganizować. Budżetu na nią nie przewidziano!

I tak oto poznaliśmy kolejny cud współczesnego zarządzania. Firma nie musi zapewniać motywacji, wystarczy, że wpisze ją do obowiązków pracownika.

Entuzjazm? Obowiązkowy. Uśmiech? Mile widziany. Pozytywne nastawienie? Najlepiej całodobowe. A zmęczenie, stres i brak środków? To już indywidualne problemy wymagające samodzielnego rozwiązania.

Najciekawsze, że im mniej pieniędzy na poprawę warunków pracy, tym więcej przemówień o zaangażowaniu zespołu.

W listopadzie, kiedy słońce kończy zmianę wcześniej niż niejeden urzędnik, takie motywacyjne przemówienia nabierają szczególnego uroku.

**Bo przecież łatwiej zażądać od ludzi pozytywnej energii, niż stworzyć warunki, w których sami ją odnajdą.**

A my? My zaczynamy kolejny tydzień. Z kawą, odrobiną sarkazmu i nadzieją, że chociaż ekspres nie poprosi nas o raport z poziomu zadowolenia.

**KAR-KAB przypomina: motywacja jest darmowa. Zwłaszcza cudza.**

*Radio DTR — bo rzeczywistość bywa zabawniejsza od najlepszego dowcipu.*