Najpierw poseł przy zabezpieczonej furtce, potem mężczyzna ze szlifierką i Bogdan Święczkowski stojący przed policyjnym szpalerem. Kilka godzin później do Trybunału Konstytucyjnego przyjechał prezydent Karol Nawrocki, a przy wejściu doszło do kolejnej konfrontacji — tym razem z osobami wybranymi przez Sejm na sędziów TK. W ciągu jednej nocy spór o kierowanie jedną z najważniejszych instytucji państwa przeniósł się z dokumentów prawnych na bramy, korytarze i schody Trybunału. Co rzeczywiście wydarzyło się 30 i 31 października 2026 roku i kto miał prawo podejmować decyzje?

Najpierw dokumenty, później policja

Piątkowe wydarzenia rozpoczęły się od działań prawnych i organizacyjnych, których skutki okazały się natychmiastowe.

30 października na stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego pojawiła się informacja o zarządzeniu miesięcznej przerwy w czynnościach służbowych Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego.

Reklama

Decyzje miała podjąć Anna Korwin-Piotrowska, która ogłosiła przejęcie kierowania Trybunałem jako sędzia o najdłuższym stażu.

Dotychczasowe kierownictwo zakwestionowało jej uprawnienia oraz skuteczność podjętych czynności. W komunikacie opublikowanym za pośrednictwem mediów społecznościowych instytucji pojawiło się oskarżenie o bezprawne przejęcie strony internetowej TK.

Tym samym rozpoczął się spór nie tylko o prawidłowość wydanych zarządzeń, ale również o to, kto może występować w imieniu Trybunału.

W tym samym czasie policja rozpoczęła zabezpieczanie terenu.

Według oficjalnego komunikatu służb do Komendy Głównej Policji wpłynęły dwa pisma. Pierwsze pochodziło od prokuratora generalnego Waldemara Żurka i dotyczyło zapewnienia bezpieczeństwa w związku z protestami przed TK.

Drugie skierowała Anna Korwin-Piotrowska. Informowała o możliwym zagrożeniu dla sędziów i pracowników, związanym z planowanymi czynnościami na terenie instytucji.

Policja zapewniała, że działa w ramach ustawowych uprawnień i nie uczestniczy w rozstrzyganiu sporu dotyczącego kierownictwa Trybunału.

Jednak już kilka godzin później jej obecność stała się jednym z najważniejszych elementów konfliktu.

Poseł przy furtce. Nożyce, szlifierka i przecięte zabezpieczenie

Wieczorem przed Trybunałem pojawili się politycy i demonstranci sprzeciwiający się odsunięciu Święczkowskiego.

Sam Święczkowski przybył pod budynek i domagał się umożliwienia wejścia do siedziby TK.

Furtka była zamknięta i zabezpieczona.

Wśród polityków uczestniczących w próbach jej otwarcia znalazł się poseł Prawa i Sprawiedliwości Mariusz Gosek.

Według obserwacji materiału fotograficznego zgłoszonej redakcji parlamentarzysta początkowo próbował usunąć zabezpieczenie nożycami do metalu. Ten konkretny etap wymaga jeszcze niezależnego potwierdzenia na podstawie oryginalnych nagrań.

Relacje medialne potwierdzają natomiast udział Goska przy otwieraniu furtki oraz późniejsze użycie elektronarzędzia przez jednego z uczestników zgromadzenia.

Mężczyzna przedstawiający się jako ślusarz przeciął zabezpieczenie szlifierką kątową.

Wcześniej Święczkowski pytał demonstrantów, czy ktoś dysponuje łomem. Następnie przyznał, że otwarcie furtki nastąpiło na jego polecenie.

To istotne dla późniejszej oceny zdarzenia.

Nie chodziło bowiem wyłącznie o spontaniczne działanie anonimowego uczestnika protestu. Polecenie otwarcia wejścia miało pochodzić od osoby, której prawo do wykonywania obowiązków prezesa TK zostało właśnie zakwestionowane.

Nie oznacza to jeszcze, że doszło do przestępstwa. Trzeba ustalić, czy zabezpieczenie było założone zgodnie z prawem, kto nim dysponował i czy Święczkowski zachował uprawnienie do wydania takiego polecenia.

Święczkowski i Macierewicz przed policyjnym szpalerem

Po przecięciu zabezpieczenia furtka została otwarta.

Bogdan Święczkowski wszedł na teren Trybunału, okazując funkcjonariuszom legitymację i domagając się umożliwienia przejścia do budynku.

Wśród osób, które znalazły się za ogrodzeniem, był Antoni Macierewicz. Kolejni demonstranci próbowali podążać za politykami.

Dalszą drogę zablokowali policjanci.

Doszło do napięć i przepychanek. Uczestnicy wydarzeń znaleźli się bezpośrednio naprzeciw policyjnego kordonu.

W tym momencie spór dotyczący zarządzenia o przerwie w czynnościach służbowych przybrał postać fizycznej konfrontacji.

Święczkowski ostatecznie wezwał demonstrantów do wycofania się i unikania walki z funkcjonariuszami. Zapowiedział powrót w towarzystwie prezydenta.

Nie doszło wtedy do zajęcia budynku przez grupę, która przeszła przez furtkę.

Warto rozróżnić wejście na teren nieruchomości od wejścia do samego budynku. To dwa różne zdarzenia, które mogą mieć odmienne znaczenie prawne.

Trzy zatrzymania i przedmioty rzucane w policjantów

Policja poinformowała również o zatrzymaniu trzech osób, które wcześniej przedostały się przez ogrodzenie Trybunału.

Według relacji funkcjonariuszy w ich kierunku rzucano krzesłami i butelkami. Policja wskazywała na zagrożenie bezpieczeństwa oraz konieczność zwiększenia liczby funkcjonariuszy.

Czynności wobec zatrzymanych miały być prowadzone w związku z podejrzeniem naruszenia miru domowego.

Nie ma jednak podstaw, aby automatycznie utożsamiać te trzy zatrzymania z późniejszym przecięciem zabezpieczenia furtki i wejściem Święczkowskiego.

To odrębne epizody, które trzeba zestawić chronologicznie, wykorzystując nagrania i dokumentację policyjną.

Pytanie o odpowiedzialność uczestników protestu pozostaje zatem otwarte.

Prezydent zawraca samolot

Konflikt wywołał bezpośrednią reakcję prezydenta Karola Nawrockiego.

Przebywał on w podróży do Senegalu, którą postanowił przerwać. Samolot zawrócił i przed godziną 22 prezydent znalazł się ponownie w Warszawie.

W Pałacu Prezydenckim odbyło się spotkanie z Bogdanem Święczkowskim i pierwszym prezesem Sądu Najwyższego Zbigniewem Kapińskim.

Spotkanie trwało do około godziny 00.30.

Następnie prezydent udał się do siedziby Trybunału Konstytucyjnego.

Wcześniejsza zapowiedź Święczkowskiego o powrocie z prezydentem nabrała w ten sposób realnego znaczenia.

Jednak to, co wydarzyło się przed wejściem do budynku, stworzyło kolejny problem — tym razem dotyczący bezpośrednio sposobu zachowania głowy państwa.

Druga konfrontacja. Prezydent przed wejściem do Trybunału

Po godzinie pierwszej w nocy Karol Nawrocki przybył pod Trybunał w towarzystwie Zbigniewa Kapińskiego i funkcjonariuszy Służby Ochrony Państwa.

Przed wejściem znajdowała się grupa osób wybranych przez Sejm na sędziów TK, w tym Anna Korwin-Piotrowska, Maciej Berek i Krystian Markiewicz.

Według relacji Berka oczekiwali oni na prezydenta, aby zaprosić go na rozmowę w przygotowanym pomieszczeniu.

Prezydent nie zatrzymał się przed grupą.

Na opublikowanym nagraniu widać bezpośredni kontakt fizyczny i przepychanie się przy wejściu. Berek zarzucił prezydentowi, że ten wpadł na Annę Korwin-Piotrowską i przedarł się przez stojących przed budynkiem.

Kancelaria Prezydenta przedstawiła odwrotną interpretację. Jej przedstawiciele zarzucili osobom stojącym przed wejściem próbę bezprawnego uniemożliwienia prezydentowi dostępu do budynku.

Wymaga to szczególnej ostrożności w ocenie.

Nagranie dokumentuje fizyczną konfrontację, ale bez pełnego materiału z różnych kamer nie można jednoznacznie rozstrzygnąć wszystkich okoliczności ani odpowiedzialności poszczególnych uczestników.

Bezsporne pozostaje, że wydarzenia przy wejściu nie miały charakteru spokojnego, protokolarnego spotkania przedstawicieli organów państwa.

„Nie jesteście sędziami”. Konfrontacja przenosi się do środka

Po wejściu do budynku doszło do kolejnej wymiany zdań.

Nagrania ujawnione przez media pokazują spór pomiędzy prezydentem i przedstawicielami jego otoczenia a osobami wybranymi przez Sejm na sędziów TK.

Anna Korwin-Piotrowska i pozostali uczestnicy wskazywali na swój status sędziowski.

Karol Nawrocki odpowiedział, że nie uznaje ich za sędziów Trybunału Konstytucyjnego.

To zdanie dobrze pokazuje istotę całego konfliktu.

Nie chodzi już wyłącznie o to, kto kieruje instytucją, ale o to, kogo poszczególne organy państwa uznają za uprawnionego do wykonywania w niej funkcji orzeczniczych.

Prezydent przebywał następnie w budynku przez kilka godzin.

Opuścił Trybunał przed godziną piątą rano.

Po zakończeniu wizyty Kancelaria Prezydenta poinformowała o zamiarze zwołania pilnych konsultacji z przedstawicielami sił parlamentarnych, mających służyć ustabilizowaniu sytuacji i przywróceniu porządku konstytucyjnego.

Reklama

Nie przedstawiono jeszcze uzgodnionego rozwiązania prawnego, które kończyłoby spór.

Pięć wniosków o uchylenie immunitetów

W cieniu dramatycznych scen rozgrywała się również procedura dotycząca odpowiedzialności karnej osób tworzących dotychczasowe kierownictwo Trybunału.

Prokurator generalny Waldemar Żurek skierował do TK pięć wniosków o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziów do odpowiedzialności karnej.

Cztery dotyczyły Bogdana Święczkowskiego, jeden Bartłomieja Sochańskiego.

Wnioski liczyły łącznie 224 strony, a przekazana dokumentacja obejmowała dodatkowo 50 tomów akt.

Materiały skierowano do Anny Korwin-Piotrowskiej jako osoby uznawanej przez prokuratora generalnego za uprawnioną do ich przyjęcia.

Samo skierowanie wniosków nie oznacza uchylenia immunitetów ani potwierdzenia winy.

Istotna pozostaje również relacja czasowa między przekazaniem dokumentów, zarządzeniami o przerwie w czynnościach oraz rozpoczęciem zabezpieczenia policyjnego.

Wszystko to nastąpiło jednego dnia.

Nie jest to samo w sobie dowodem nielegalnej koordynacji działań. Stanowi jednak uzasadnioną podstawę do zadania pytań o ich przygotowanie, chronologię i zakres współpracy instytucji.

Kto naprawdę mógł odsunąć Święczkowskiego?

W centrum sporu znajduje się status Anny Korwin-Piotrowskiej.

Została wybrana przez Sejm w marcu 2026 roku, ale jej ślubowanie nie odbyło się w obecności prezydenta podczas uroczystości organizowanej przez Kancelarię Prezydenta.

Ślubowanie złożono w Sejmie.

Kancelaria Prezydenta kwestionuje skuteczność takiej procedury, natomiast przedstawiciele Sejmu utrzymują, że wybór i ślubowanie były prawidłowe.

Od odpowiedzi na pytanie o status sędziowski Korwin-Piotrowskiej zależy ocena jej kompetencji do wydawania zarządzeń dotyczących prezesa i wiceprezesa TK.

Niezależnie od tego trzeba rozstrzygnąć, czy wskazane przepisy dotyczące przerwy w czynnościach służbowych mogły znaleźć zastosowanie w takiej sytuacji.

Nie można przy tym utożsamiać czasowego odsunięcia od czynności z odwołaniem z funkcji.

To zasadnicza różnica.

Święczkowski nie został bezspornie odwołany w procedurze prowadzącej do wygaśnięcia jego funkcji. Ogłoszono zarządzenie, którego skuteczność jest przedmiotem sporu.

Policja nie jest sądem konstytucyjnym

Policyjne zabezpieczenie Trybunału było jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów całej operacji.

Z jednej strony funkcjonariusze mają obowiązek zapewniać bezpieczeństwo i przeciwdziałać zagrożeniom.

Z drugiej — nie są organem uprawnionym do rozstrzygania sporów o status sędziów, kompetencje prezesa czy skuteczność zarządzeń wydawanych w Trybunale.

To wymaga odpowiedzi na pytanie, kto podjął decyzję o ograniczeniu dostępu do budynku oraz w jakim zakresie policja realizowała zadania ochronne, a w jakim jej działania faktycznie wpływały na możliwość wykonywania obowiązków przez osoby uczestniczące w sporze.

Trzeba również ustalić, kto fizycznie założył przecięte później zabezpieczenie furtki.

Dotychczas nie przedstawiono wystarczających dowodów pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że konkretny łańcuch założyli policjanci.

Ten szczegół ma znaczenie dla oceny działań zarówno funkcjonariuszy, jak i uczestników jego przecięcia.

Czy poseł może przecinać zabezpieczenie instytucji państwowej?

Udział Mariusza Goska przy próbie otwarcia furtki wymaga osobnego wyjaśnienia.

Mandat parlamentarny daje określone uprawnienia związane z wykonywaniem funkcji posła. Nie stanowi jednak generalnego upoważnienia do usuwania zabezpieczeń nieruchomości publicznych.

Nie można również automatycznie uznać takiego działania za przestępstwo bez sprawdzenia, czy zabezpieczenie było legalne i czy osoba żądająca jego usunięcia miała odpowiednie uprawnienia.

Podobnej oceny wymaga polecenie wydane przez Święczkowskiego.

Jego przekonanie, że pozostawał uprawnionym prezesem TK, jest elementem sporu, ale samo w sobie nie kończy analizy prawnej.

Ostatecznej oceny nie można opierać na politycznych deklaracjach ani na jednym nagraniu.

Czy prezydent ma nieograniczone prawo wejścia do TK?

Nocne wejście Karola Nawrockiego ujawniło inny problem prawny.

Prezydent jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej, a Konstytucja nakłada na niego obowiązek czuwania nad jej przestrzeganiem.

Nie oznacza to jednak, że każdy sposób realizowania tych funkcji jest automatycznie zgodny z prawem.

Również osoby stojące przed wejściem do Trybunału muszą mieć podstawę prawną swoich działań, jeżeli próbują ograniczać dostęp do budynku.

Ocena nocnego incydentu powinna zatem obejmować zachowanie wszystkich uczestników, rzeczywisty przebieg kontaktu fizycznego i charakter ewentualnych ograniczeń.

Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek publicznie wyraził zaniepokojenie zachowaniem prezydenta i wskazał na możliwość zajęcia się sprawą przez prokuraturę.

Kancelaria Prezydenta uznała natomiast, że to osoby blokujące wejście działały bezprawnie.

Żadne z tych stanowisk nie stanowi jeszcze prawomocnego rozstrzygnięcia.

3 listopada — kolejna odsłona konfliktu

Anna Korwin-Piotrowska zapowiedziała zwołanie Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego na 3 listopada.

Jednym z zagadnień mających zostać omówionych jest budżet Trybunału.

To oznacza, że spór może bardzo szybko przenieść się z kwestii zabezpieczenia budynku na podejmowanie formalnych decyzji dotyczących funkcjonowania instytucji.

Pojawia się przy tym pytanie, kto będzie uprawniony do uczestnictwa w zgromadzeniu, kto może mu przewodniczyć i czy podejmowane uchwały zostaną uznane przez wszystkie właściwe organy.

Jeżeli strony konfliktu utrzymają wzajemne kwestionowanie swojej legitymacji, problem nie zakończy się wraz z opuszczeniem budynku przez policjantów czy demonstrantów.

Co z tego ma obywatel?

Spór o Trybunał Konstytucyjny może wydawać się odległy od codziennych problemów mieszkańców.

W rzeczywistości dotyczy instytucji rozstrzygającej o zgodności prawa z Konstytucją.

Od skuteczności jej działania zależy pewność prawna dotycząca ustaw, kompetencji organów państwa, praw obywatelskich i zasad funkcjonowania administracji publicznej.

Także samorządy, przedsiębiorcy i obywatele potrzebują wiedzieć, czy rozstrzygnięcia TK są podejmowane przez prawidłowo obsadzony organ i czy będą respektowane.

Gdy instytucje państwa wzajemnie podważają swoje kompetencje, powstaje ryzyko pogłębienia chaosu prawnego.

Nie rozwiążą go deklaracje polityków ani fizyczne przejęcie dostępu do budynku.

Państwo pomiędzy dwoma kordonami

W ciągu kilkunastu godzin zobaczyliśmy dwa obrazy tego samego kryzysu.

Pierwszy: poseł przy furtce, człowiek ze szlifierką, przecięte zabezpieczenie i Bogdan Święczkowski stojący naprzeciw policjantów.

Drugi: prezydent Rzeczypospolitej przechodzący przez grupę osób wybranych na sędziów Trybunału i kwestionujący ich status już wewnątrz budynku.

W obu przypadkach przedmiotem sporu było prawo do wejścia, wykonywania kompetencji i decydowania o funkcjonowaniu instytucji konstytucyjnej.

A przecież zasadniczego problemu nie stanowi brama ani nawet sam budynek.

Problemem jest sytuacja, w której przedstawiciele organów państwa nie uznają wzajemnie swoich uprawnień, a spór o przepisy kończy się fizyczną konfrontacją.

Nie wystarczy więc odpowiedzieć, kto przeciął łańcuch, kto kogo odepchnął i kto pierwszy przekroczył próg.

Trzeba ustalić, kto działał na podstawie prawa, kto przekroczył swoje kompetencje i jakie mechanizmy instytucjonalne pozwolą rozstrzygnąć ten konflikt.

Bo jeżeli o wykonywaniu konstytucyjnych uprawnień ma w praktyce decydować dostęp do drzwi, policyjny szpaler albo elektronarzędzie, to znaczy, że spór zaszedł znacznie dalej niż zwykła polityczna kłótnia.

I właśnie dlatego noc z 30 na 31 października 2026 roku wymaga dokładnego wyjaśnienia — nie tylko przez uczestników wydarzeń, lecz także przez organy uprawnione do niezależnej oceny ich legalności.

Radio DTR będzie monitorować dalsze wydarzenia, analizować dokumenty i konfrontować stanowiska uczestników z materiałami źródłowymi.