Rada gminy czy klub kibica burmistrza?

O tym, gdzie kończy się reprezentowanie mieszkańców, a zaczyna polityczna wygoda.

Samorząd nie jest systemem uprzejmości. Jest systemem kompetencji.
I właśnie o tym przypomina historia z Milicza — niby drobna, bo dotycząca słupów ogłoszeniowych, a w rzeczywistości pokazująca znacznie większy problem: niezrozumienie ról władzy lokalnej.

Kto tu naprawdę rządzi?

W gminie są dwa podstawowe organy:

• rada gminy (rada miejska) – organ stanowiący i kontrolny,

• burmistrz (wójt, prezydent) – organ wykonawczy.

To nie jest relacja przełożony–podwładny.
To system równowagi.

Rada:

• uchwala budżet,

• podejmuje uchwały,

• kontroluje burmistrza,

• rozlicza wykonanie budżetu,

• może zlecać kontrole komisji rewizyjnej.

Burmistrz:

• wykonuje budżet,

• zarządza urzędem i jednostkami gminy,

• odpowiada za utrzymanie infrastruktury komunalnej,

• realizuje uchwały rady.

I tu pojawia się najczęstszy błąd w polskich samorządach:
radni zaczynają zachowywać się jak petenci urzędu, a nie jego kontrolerzy. Facebook

List zamiast działania

Publiczne pisanie listów do burmistrza może wyglądać na aktywność, ale w rzeczywistości bywa oznaką bezradności systemowej.

Radny ma do dyspozycji narzędzia, które są znacznie skuteczniejsze niż korespondencja czy wpisy w mediach społecznościowych:

• interpelacje i zapytania,

• wnioski komisji rady,

• kontrolę komisji rewizyjnej,

• inicjatywę uchwałodawczą,

• debatę nad raportem o stanie gminy,

• absolutorium i wotum zaufania.

To są instrumenty realnej kontroli.

List jest tylko sygnałem.

Reklama

Reklama

ReklamaType your text here

Reklama

Komisje nie są dekoracją

Jeżeli problem słupów ogłoszeniowych powtarza się od miesięcy, to nie jest sprawa jednego zgłoszenia. To temat dla komisji rady — najczęściej komunalnej albo rewizyjnej.

Komisja może:

• sprawdzić, kto odpowiada za utrzymanie słupów,

• ustalić harmonogram czyszczenia,

• przeanalizować koszty,

• zaproponować uchwałę porządkującą system ogłoszeń.

I wtedy problem przestaje być incydentem, a staje się rozwiązanym zadaniem publicznym.

Burmistrz nie jest „zwierzchnikiem” rady

To bardzo ważne rozróżnienie.

Burmistrz zarządza urzędem, ale nie jest przełożonym radnych.
Rada nie prosi burmistrza o działanie — rada może zobowiązać go do działania poprzez decyzje i kontrolę.

Jeśli radni zaczynają funkcjonować w logice:
„zgłosimy problem burmistrzowi i zobaczymy”
to samorząd powoli traci równowagę.

A wtedy zamiast współrządzenia pojawia się model jednego centrum decyzyjnego.

Problem nie dotyczy słupów

Słupy ogłoszeniowe są tylko symbolem.

W wielu gminach podobnie wyglądają:

• sprawy dróg,

• inwestycji,

• utrzymania zieleni,

• komunikacji z mieszkańcami.

Najpierw pojawia się sygnał.
Potem wpis w internecie.
Potem cisza.
A problem wraca.

To nie jest kwestia jednej radnej czy jednego burmistrza.
To kwestia kultury pracy rady gminy.

Radny nie jest obserwatorem

Mandat radnego nie polega na komentowaniu rzeczywistości samorządowej.
Polega na jej współtworzeniu i kontrolowaniu.

Dobry radny nie tylko zauważa problem — doprowadza do jego rozwiązania poprzez mechanizmy rady.

Bo samorząd działa wtedy, gdy:

• burmistrz wykonuje,

• rada decyduje,

• komisje kontrolują.

Bez tego zostaje tylko polityczna komunikacja.

A komunikacja, jak wiadomo, nie czyści słupów.