Urzędowy blichtr zamiast realnej pomocy?

Konferencja o zdrowiu psychicznym dzieci w Trzebnicy bez odpowiedzi na kluczowe pytania

📅 2 października 2025 roku w Gminnym Centrum Kultury i Sztuki w Trzebnicy odbyła się konferencja „Między diagnozą a codziennością. Jak wspólnie wspierać dzieci i rodziny”. Wydarzenie zgromadziło lekarzy, psychologów, pedagogów, przedstawicieli samorządu i oświaty. Patronat honorowy objęli burmistrz Marek Długozima i starosta Małgorzata Matusiak.

Na scenie pojawili się eksperci: prof. Monika Szewczuk-Bogusławska, dr n. med. Paulina Jaworska-Andryszewska, mgr Ilona Adamska, mgr Aneta Herner czy mgr Paweł Łukaszewski. Wystąpienia dotyczyły m.in. ADHD, autyzmu, hejtu w sieci czy izolacji młodych ludzi. Głos zabrała też mama dziecka ze szczególnymi potrzebami – Magdalena Szrejder.

List intencyjny zamiast realnych działań

Podczas konferencji burmistrz i Fundacja Mandala Umysłu podpisali list intencyjny o współpracy. Dokument brzmi efektownie, ale zawiera kluczowy zapis: „nie rodzi zobowiązań finansowych ani prawnych”. To oznacza, że na razie jest to tylko deklaracja dobrej woli – bez realnych gwarancji wsparcia.

Zdjęcia, uśmiechy, filiżanki kawy…

Organizatorzy zadbali o wizerunek – były występy uczniów, sesje zdjęciowe, pełna galeria z uśmiechami przy stolikach kawowych. Atmosfera przypominała bardziej spotkanie towarzysko-urzędowe niż forum, które powinno przynieść konkretne rozwiązania.

Kto na tym skorzystał?

To pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Rodzice i nauczyciele nie otrzymali jasnych narzędzi ani wskazówek, jak radzić sobie w codziennych sytuacjach z dziećmi potrzebującymi wsparcia. Nie było mocnego apelu do szkół czy lokalnych instytucji. Zabrakło konkretów, które mogłyby pomóc mieszkańcom już jutro.

Wizerunek zamiast treści

Konferencja miała wielki potencjał – tematy były istotne, a eksperci przygotowani. Jednak nad całością unosił się cień urzędowego blichtru: autopromocja władz i deklaracje zamiast działań. Efekt? Po konferencji zostały zdjęcia i podpisane dokumenty, ale wciąż brakuje tego, co najważniejsze – realnej pomocy dla dzieci i rodzin