Wiosna w ogniu. Kto jeszcze musi spłonąć, żebyśmy zmądrzeli?

Marzec. Pierwsze cieplejsze dni. Ziemia jeszcze szara, sucha, wiatr niesie zapach wiosny. I nagle – dym. Smuga nad łąką, czarna kreska na horyzoncie. Ktoś znowu „czyści teren”. Ktoś znowu podpalił.

Dlaczego wciąż ktoś wierzy w ten absurd?

W Polsce każdego roku strażacy wyjeżdżają do dziesiątek tysięcy pożarów traw i nieużytków. Według danych Państwowa Straż Pożarna tylko w jednym sezonie wiosennym potrafi być to kilkadziesiąt tysięcy interwencji. To nie są ogniska przy kiełbasie. To ogień, który wymyka się spod kontroli w kilka minut.

Mit o „użyźnianiu gleby” przez wypalanie powinien trafić do muzeum razem z cepem i telewizorem Rubin. Ogień niszczy warstwę próchniczną, zabija mikroorganizmy, dżdżownice, owady. Spala to, co miało być początkiem nowego życia. Zostaje popiół i jałowa ziemia.

Reklama

Kto płaci za tę głupotę?

Płacą zwierzęta – jeże, zające, ptaki gniazdujące przy ziemi. Płacą rolnicy, gdy ogień przejdzie na sąsiednie pola. Płacą mieszkańcy, gdy płomienie podchodzą pod zabudowania. I płacimy my wszyscy – bo każda akcja gaśnicza to koszty, sprzęt, ludzie, którzy zamiast ratować czyjeś życie, gaszą czyjąś bezmyślność.

A potem słyszymy: „bo zawsze się tak robiło”.
Nie. Zawsze też nie było samochodów, a jednak nimi jeździmy.

Co mówi prawo?

Sprawa jest prosta. Wypalanie traw jest zabronione. Przepisy wynikające m.in. z ustawy o ochronie przyrody oraz kodeksu wykroczeń przewidują grzywnę, a w skrajnych przypadkach nawet areszt. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może dodatkowo obniżyć dopłaty bezpośrednie.

ReklamaType your text here

Reklama

Reklama

Reklama

Krótko mówiąc: ogień może kosztować więcej niż się wydaje.

To nie „tradycja”. To zagrożenie.

Wystarczy jeden silniejszy podmuch wiatru. Jedna chwila nieuwagi. Ogień przeskakuje drogę, wchodzi w las, podchodzi pod zabudowania. Strażacy wielokrotnie podkreślają, że większość takich pożarów to celowe podpalenia.

W XXI wieku naprawdę nie potrzebujemy już „wiosennego dymu” jako symbolu porządków. Potrzebujemy odpowiedzialności.

Bo wiosna ma pachnieć ziemią i świeżą trawą.
Nie spalenizną.