Jeszcze kilka tygodni temu Bliski Wschód żył napięciem. Dziś żyje wojną. Operacja militarna rozpoczęta 28 lutego 2026 roku przez Stany Zjednoczone i Izrael przeciwko Iranowi błyskawicznie przerodziła się w konflikt o zasięgu regionalnym – z realnym ryzykiem globalnych konsekwencji.
To nie jest lokalna wymiana ognia. To układanka, w której każdy ruch może kosztować miliardy dolarów i setki istnień.
Co było zapalnikiem?
Tło konfliktu sięga lat sporów o irański program nuklearny. Donald Trump twierdził, że wcześniejsze uderzenia z 2025 roku „zniszczyły” potencjał atomowy Teheranu. Jednak według Waszyngtonu Iran miał kontynuować rozwój rakiet balistycznych oraz wzmacniać siatkę sojuszniczych milicji – od Hezbollahu w Libanie po Huti w Jemenie.
Izrael pod wodzą Benjamin Netanjahu naciskał na zdecydowaną reakcję. „Negocjacje zawiodły” – powtarzano w Jerozolimie.
28 lutego rozpoczęto operację „Epic Fury”. Celem były instalacje nuklearne w Natanz i Fordo, centra dowodzenia oraz infrastruktura marynarki wojennej Iranu. Według informacji z pierwszych godzin walk zginął Najwyższy Przywódca Iranu, Ali Chamenei – co Waszyngton nazwał „szansą dla Irańczyków na przejęcie kraju”.
Cztery dni, które zmieniły region
Dzień 1–2. Naloty na Teheran, Bejrut oraz cele w Syrii i Iraku. Iran odpowiada salwami rakiet i dronów w kierunku baz USA w Zatoce Perskiej oraz Izraela. Zamknięcie Cieśniny Ormuz paraliżuje około 20% globalnego transportu ropy.
Dzień 3. Drony uderzają w ambasadę USA w Rijadzie. Izrael wkracza lądowo do południowego Libanu, deklarując neutralizację Hezbollahu. Satelitarne zdjęcia pokazują płonące jednostki irańskiej marynarki.
Dzień 4. Eskalacja ataków dronowych, nowe naloty, zajęcie strategicznych wzgórz w Libanie. Konflikt rozlewa się na Irak, Syrię i Jemen.
Bilans ofiar rośnie z każdą godziną.
„Whatever it takes”
„Projektowaliśmy 4–5 tygodni, ale mamy zdolność na dłużej – whatever it takes” – oświadczył Donald Trump. Nie wykluczył użycia wojsk lądowych.
Sekretarz stanu Marco Rubio zapowiedział, że „najcięższe uderzenia są jeszcze przed nami”. Z kolei Benjamin Netanjahu podkreślił, że operacja lądowa w Libanie „nie będzie wojną na lata, ale zajmie trochę czasu”.
Po stronie irańskiej padają słowa o „fantazjach” i przygotowaniu na długą wojnę.
Ropa, gaz i strach
Rynki zareagowały natychmiast. Ropa Brent podskoczyła do około 80 dolarów za baryłkę. Zamknięcie Ormuz może wypchnąć ceny powyżej 100 USD. Europa notuje wzrost cen gazu o kilkadziesiąt procent. Azja obawia się przerw w dostawach.
Dla zwykłych ludzi oznacza to jedno: droższe paliwo, wyższe koszty transportu, presję inflacyjną.
Chaos komunikacyjny w regionie zamknął lotniska, tysiące osób – w tym Europejczyków – utknęło bez możliwości powrotu.
Czy to początek końca reżimu, czy początek chaosu?
Waszyngton mówi o „ostatniej szansie” na zatrzymanie broni jądrowej. Teheran – o wojnie, która może potrwać lata. Izrael deklaruje obronę granic. Hezbollah odpowiada ogniem.
Historia Bliskiego Wschodu pokazuje jedno: konflikty zaczynają się szybko, kończą powoli.
A świat? Świat właśnie patrzy, czy regionalna operacja nie stanie się globalnym kryzysem.
Bo w tej układance każdy ruch ma swoją cenę. I nikt nie gwarantuje, że rachunek nie przyjdzie szybciej, niż się spodziewamy.
📲 Znajdziesz nas także w Google News – kliknij i obserwuj Radio DTR, aby otrzymywać nasze najnowsze informacje prosto w aplikacji!
