Żmigrodzki terror. Mafijne social media w gminnym wydaniu

Jest coś dusznego w małych społecznościach. Nie w samej skali – w mechanizmie. W tej cichej, lepko-słodkiej mieszance zazdrości, chciwości i zawiści, która potrafi rozlać się szerzej niż granice jednej gminy. I nie, to nie jest „naturalna ludzka słabość”. To jest system. Brudny, skuteczny i bardzo lokalny.

Wystarczy, że ktoś wpadnie na celownik ludzi pseudo-władzy. Nie musi zrobić niczego wielkiego. Wystarczy, że się wychyli. Że zada pytanie. Że polubi nie ten post. Albo – o zgrozo – powie coś głośniej niż reszta. I nagle życie ma pozamiatane. Praca? „Już wiadomo”. Zlecenie? „Nie teraz”. Wsparcie? Cisza. Obieg zamknięty ruszył. Informacja płynie eterem social mediów – szybciej niż plotka na targu, skuteczniej niż urzędowy stempel.

Czy taki mafijny układ to normalność? Odpowiedzi są różne. Zależy, kto gdzie stoi. I czy jest trybikiem, czy tylko mielonym mięsem. Mała społeczność boli na wskroś, bo wszystko jest blisko: twarze, nazwiska, zależności. Żmigród nie jest wyjątkiem. To tylko przykład. Ten sam schemat zobaczysz w Obornikach Śląskich, Zawoni, Prusicach, Trzebnicy. Zmienią się aktorzy, dekoracje zostaną te same.

Najgorszy jest terror „lajka”. Strach przed kliknięciem. Bo jeśli ktoś z „zależnych” odważy się polubić nie ten wpis, zaraz dostaje sygnał: „czy ty się nie pomyliłeś?”, „o co ci chodzi?”. Pilnuje się gniazda. Nie tych, którzy podżegają, nie tych, którzy produkują ściek i hejt – tylko swoich. Tak właśnie terroryzuje się społeczność. Miękko. Bez krzyku. Skutecznie.

A potem mówimy o „uczciwych wyborach”. O „głosie obywatela”. Głosie obciążonym obowiązkiem lojalności wobec mafii z social mediów. Głosie, który ma nie przeszkadzać. Ma być wdzięczny. Ma pamiętać, kto rozdaje.

Reklama

Reklama

ReklamaType your text here

Reklama

Dziwi bezkrytyczność? Tylko na chwilę. Bo czy ci ludzie mają refleksję? Nie sądzę. Są mechanizmem. Smakują władzę, bo ktoś im pozwolił. Kłaniają się w pas temu, komu płacą z własnych podatków. Oddają głos w nadziei, że władza zechce się przywitać, łaskawie spojrzeć na problem, zatrudnić, rzucić zlecenie, czasem sypnąć groszem. Układ uwłaczający. Zależność upokarzająca.

I mieszkańcy się na to godzą. W imię „świętego spokoju”. W imię wypłaty. W imię liczenia: jeszcze trzy wypłaty i będzie wiosna. Jeszcze trochę wytrzymać. Jeszcze się nie wychylać.

Tak właśnie wygląda lokalna, małomiasteczkowa rzeczywistość. Nie wielka polityka. Codzienny terror drobnych ludzi, którzy poczuli się wielcy, bo trzymają cudze życie na krótkiej smyczy zrobionej z lajków, plotek i strachu. I dopóki ktoś wreszcie nie powie „dość” – będzie tak dalej. Cicho. Skutecznie. Po sąsiedzku.