Z nagrodami jest ten problem, że lubią błyszczeć. Wyróżnienia, statuetki, rankingi – wszystko to wygląda pięknie na zdjęciu, zwłaszcza na tle roll-upu z logiem partnerów. Ale kiedy zgaśnie światło gali, a brawa ucichną, przychodzi moment, w którym wracamy do rzeczywistości. I ona, niestety, nie zawsze chce potwierdzić, że nagroda była zasłużona.

Długołęka – gmina w powiecie wrocławskim, dynamiczna, bogata, rozwijająca się w statystykach szybciej niż niejedna sąsiednia – znalazła się w czołówce Rankingu Gmin Dolnego Śląska. Brzmi dumnie. Naprawdę dumnie.
Tylko że… mieszkańcy mogą mieć teraz poczucie, że ktoś wcisnął im różę przy kożuchu. Bo ładnie, pachnąco i symbolicznie – ale na co to komu, kiedy zimno?

Gmina nagrodzona. Mieszkańcy pytają: za co?

Paradoks nagrody Długołęki polega na tym, że o ile w tabelkach, wskaźnikach i excelach wypada świetnie, o tyle w praktyce społecznej coraz częściej wypada średnio, a momentami wręcz źle.

Reklama

Reklama

I nie trzeba długo szukać przykładów:

• Wykluczenie komunikacyjne na niektórych obszarach – realne, codzienne, uciążliwe.

• Głuchość na głos mieszkańców, kiedy ci proszą o rozwiązania, a nie prezentacje.

• Priorytety transportowe, które wyglądają bardziej jak fantazje PR-owe niż odpowiedź na potrzeby ludzi.

Z jednej strony mamy więc gminę, która według wskaźników rozwija się dynamicznie, inwestuje, pozyskuje środki, rośnie w liczbach.
Z drugiej strony – gminę, w której zwykły człowiek dalej czeka na autobus, którego nie ma, albo próbuje przejść suchą nogą przez proces konsultacji społecznych, których nie było.

I jak tu pogodzić te dwie rzeczywistości?

Kategoria – Gmina powyżej 20 tys. mieszkańców
1. Kobierzyce
2. Czernica
3. Miękinia
4. Długołęka
5. Kąty Wrocławskie

Rankingi zawsze kochają silnych. Mieszkańcy – niekoniecznie.

Rankingi bazują na danych. Twardych, prostych, nieemocjonalnych. Dochody własne? Wysokie. Inwestycje? Jest ich sporo. Rozwój przedsiębiorczości? Dynamiczny.
Gdyby życie mieszkańców było tabelką, gmina wyglądałaby jak lider krajowy.

Tyle że mieszkańcy nie mieszkają w tabelkach. Mieszkają:

• przy drogach,

• na osiedlach,

• w sołectwach,

• na przystankach, których od lat nikt nie widział,

  Reklama

  ReklamaType your text here

  Reklama

  Reklama

  Reklama

• w miejscach, które czekają na skomunikowanie z Wrocławiem, niczym pasażerowie na tramwaj, który kiedyś obiecano.

Na tym polega sedno paradoksu: gmina jest nagrodzona, ale ludzie są rozgoryczeni.

Głuchość, która boli bardziej niż brak nagrody

Długołęka nie musi udawać biednej gminy. To samorząd z potencjałem, dużym budżetem, potężnym zapleczem. I być może właśnie dlatego bardziej w oczy rzuca się brak równowagi między rozwojem infrastrukturalnym a społecznym.

Bo:

• Głos mieszkańców jest słyszalny dopiero wtedy, gdy zrobi się głośno w internecie.

• Konsultacje bywają krótkie, chłodne, czasem tylko dla formalności.

• Decyzje transportowe wyglądają tak, jakby powstawały w świecie równoległym – w świecie, w którym mieszkańcy mają teleport, a busy są tylko folklorem.

Długołęka coraz częściej przypomina gminę, która biegnie sprintem, ale słucha dopiero wtedy, gdy ktoś złapie ją za rękaw.

Czy można mieć nagrodę, a jednocześnie nie mieć racji?

Można. I Długołęka jest tego przykładem.
Bo nagrody, rankingi i statuetki opisują to, co widać z poziomu dokumentów.
A mieszkańcy opisują to, co widać z poziomu chodnika.

I te dwa widoki potrafią się boleśnie rozmijać.

Czy to oznacza, że nagroda jest niezasłużona?
Nie.
Czy oznacza, że jest niekompletna?
Zdecydowanie tak.

Bo w samorządzie nie ma nic trudniejszego niż równowaga: między liczbami a ludźmi, między tabelą a autobusem, między rankingiem a rzeczywistością.

Róża przy kożuchu

Na koniec zostawię tę metaforę, która chyba najlepiej oddaje całą sytuację:
Nagroda dla Długołęki jest jak róża przy kożuchu. Ładna, ozdobna, miła dla oka.
Tylko że kożuch – czyli realne potrzeby – nie zmienia się od samego dodania kwiatka.

I dopóki gmina nie odpowie na to, co najbardziej boli mieszkańców, dopóty żaden ranking nie przykryje tego, o czym mówi codzienność.

Autor: Rafał Chwaliński