Pocałunek i liczby. Nowe nabytki Pawilonu Czterech Kopuł

Robert Kuśmirowski, Wariacja na temat twórczości Romana Opałki, 2011, fot. W. Rogowicz

Pocałunek, który się nie kończy

Praca Jolanty Marcolli „Kiss” (1975) to jedno z kluczowych dzieł wczesnej polskiej sztuki wideo. Zapętlony obraz, w którym artystka przesyła widzowi pocałunek, jest prosty do granic ascetyczności – i właśnie dlatego tak mocny.

„To gest banalny, a jednocześnie radykalny” – można by powiedzieć dziś, w epoce krótkich form i powtarzalnych treści.
Marcolla, prekursorka wideo i konceptualizmu lat 70., już wtedy testowała ideę repetycji i bezpośredniej relacji obraz–odbiorca, wyprzedzając strategie znane dziś z kultury cyfrowej.

Liczby jako biografia

Z kolei „Wariacja na temat twórczości Romana Opałki” (2011) Roberta Kuśmirowskiego to rozbudowana instalacja, która prowadzi widza w świat obsesyjnego zapisu czasu. Stół–warsztat, maszyna do pisania, kronika cyfr od 1 do 6 000 000, portrety i obraz olejny tworzą razem alegorię życia mierzonego liczbami.
Kuśmirowski nie kopiuje Opałki – on z nim rozmawia. Praca dialoguje bezpośrednio z instalacją „Opałka 1965/1 – nieskończoność” obecną już w kolekcji MNWr, stawiając pytania o oryginał, pamięć i fałszerstwo historii.

Kolekcja, która myśli

Nowe nabytki wpisują się w wystawę stałą „Kolekcja sztuki polskiej II poł. XX i XXI wieku”. To ważny sygnał: muzealna kolekcja nie jest archiwum zamkniętym na klucz, lecz żywym organizmem, który reaguje na współczesność – nawet jeśli opowiada o przeszłości.