Zapłacone z budżetu, ukryte przed mieszkańcami. Co zataja starosta z Trzebnicy?

Zapłacone, ale tajne. Dlaczego Starostwo w Trzebnicy ukrywa przemówienia?

Zapłacone z publicznych pieniędzy.
Rozliczone fakturami.
Z przeniesieniem praw autorskich na urząd.

A jednak – niedostępne dla obywatela.

Starostwo Powiatowe w Trzebnicy odmawia udostępnienia treści przemówień zamawianych dla starosty na podstawie umów o dzieło. Odpowiedź urzędu jest obszerna, pełna cytatów z orzecznictwa. Problem w tym, że nie dotyczy ona tego, o co faktycznie zapytano.

I to jest sedno sprawy.

O co naprawdę zapytała redakcja?

Wniosek był precyzyjny.
Nie dotyczył notatek, maili ani „roboczych przemyśleń”.

Dotyczył konkretnych treści przemówień i mów okolicznościowych:

• zamówionych przez Starostwo,

• opłaconych z budżetu,

• z przeniesieniem autorskich praw majątkowych na urząd.

Wskazano nawet konkretne rachunki i daty umów z lat 2022–2023.

To nie było pytanie „jak powstawało”.
To było pytanie: co kupiono za publiczne pieniądze.

Dlaczego odpowiedź urzędu rozmija się z wnioskiem?

Starostwo przez kilka stron wyjaśnia, że:

„projekty mów i dokumentów nie stanowią informacji publicznej”.

Tyle że redakcja nie wnioskowała o projekty w sensie roboczym.
Wnioskowała o rezultaty umów o dzieło, które zostały:

• przyjęte,

• opłacone,

• i wykorzystane w działalności publicznej.

To zasadnicza różnica, której urząd w ogóle nie analizuje.

Zamiast tego zmienia temat.

Czy opłacone dzieło może być „dokumentem wewnętrznym”?

To kluczowe pytanie.

„Dokument wewnętrzny” w orzecznictwie sądów to:

• notatka służbowa,

• roboczy mail,

• materiał pomocniczy w procesie decyzyjnym.

Nie jest nim natomiast:

produkt zamówiony, opłacony i nabyty przez organ władzy publicznej, przeznaczony do publicznego wykorzystania.

Nie da się jednocześnie twierdzić, że:

• coś było na tyle oficjalne, by zapłacić za to z budżetu,

• ale na tyle „wewnętrzne”, by to ukryć.

To się nie spina. Ani logicznie, ani prawnie.

„Wystąpienie” czy „występ”? Po co to rozróżnienie?

W odpowiedzi urzędu pojawia się próba rozróżnienia:

• „wystąpienia” jako aktu woli organu,

• od „występu” o charakterze okolicznościowym.

Problem polega na tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna takiego podziału.

Starosta:

• nie przestaje być starostą na scenie,

  Reklama

  ReklamaType your text here

  Reklama

  Reklama

  Reklama

• nie zawiesza mandatu przy mikrofonie,

• nie działa prywatnie na publicznym wydarzeniu.

Każde takie przemówienie jest elementem komunikacji władzy z obywatelami.

A komunikacja władzy – zwłaszcza finansowana publicznie – podlega kontroli społecznej.

Prawnicy: błąd czy wygodna interpretacja?

Starostwo dysponuje:

• prawnikami zatrudnionymi na etacie,

• wsparciem zewnętrznej kancelarii prawnej,

• pełną dokumentacją umów i faktur.

Mimo to w odpowiedzi:

• pominięto kluczowy element: przeniesienie praw autorskich,

• nie odniesiono się do konkretnych rachunków wskazanych we wniosku,

• zbudowano odpowiedź na tezach, których nikt nie postawił.

Czy to:

• brak wiedzy,

• czy świadome konstruowanie pisma w sposób maksymalnie niekorzystny dla jawności?

To pytanie pozostaje bez odpowiedzi.
Ale sam dokument takie pytanie uzasadnia.

A gdzie w tym wszystkim odpowiedzialność starosty?

Pisma urzędowe nie wychodzą „same”.

To starosta ponosi odpowiedzialność za treść odpowiedzi udzielanych obywatelom – także wtedy, gdy przygotowują je prawnicy.

Jeżeli w oficjalnym piśmie:

• zmienia się sens wniosku,

• pomija się fakt wydatkowania środków publicznych,

• i przedstawia obywatelowi zawężającą interpretację jego praw,

to nie jest to drobna nieścisłość.

To jest problem standardów transparentności władzy.

I problem zaufania.

Zapłaciliśmy. Dlaczego nie możemy przeczytać?

Na koniec zostaje pytanie najprostsze – i najtrudniejsze dla urzędu:

Skoro zapłaciliśmy za te przemówienia z publicznych pieniędzy,
dlaczego nie możemy poznać ich treści?

Nie chodzi o ciekawość.
Chodzi o zasadę.

Bo jeśli dziś można ukryć przemówienie,
jutro można ukryć analizę,
a pojutrze – decyzję.

A wtedy jawność staje się fikcją.

Starostwo Powiatowe w Trzebnicy nie odpowiedziało na treść wniosku redakcji.
Zamiast tego urząd przedstawił własną interpretację, opartą na tezach, których wniosek w ogóle nie zawierał.

Redakcja pytała o treści przemówień opłaconych z publicznych pieniędzy, nabytych przez urząd na podstawie umów o dzieło z przeniesieniem praw autorskich.
Odpowiedź dotyczy natomiast „projektów roboczych” i „dokumentów wewnętrznych”.

🔹 To zmiana przedmiotu sprawy.
🔹 To manipulacja zakresem wniosku.
🔹 To uniknięcie odpowiedzi na pytanie o jawność wydatków publicznych.

Pismo przygotowali prawnicy, a podpisała je osoba działająca z upoważnienia starosty.
Czy była to świadoma strategia, czy błąd wynikający z braku znajomości prawa – tego urząd nie wyjaśnia.

Więcej z Trzebnica

OIK działał, prawo przyszło później

Czerwony pasek? W Trzebnicy będą darmowe lody

Raport chwali oddział. Sesja liczy straty

Kto naprawdę kontrolował burmistrza?