Radość z cudzego niepowodzenia pod lupą nauki

Czy naprawdę potrafimy się ucieszyć, gdy komuś innemu powinie się noga? A jeśli tak — to komu i dlaczego? Naukowcy sprawdzili to w laboratorium, mierząc… uśmiech, którego nikt nie planował.

Choć niewielu z nas przyzna się do satysfakcji z cudzej porażki, psychologia nie ma wątpliwości: to uczucie jest powszechne. W języku polskim brak dla niego jednego, celnego słowa. Niemcy są tu bardziej bezpośredni — używają terminu schadenfreude, czyli radości z czyjegoś niepowodzenia.

Jak pokazują badania, nie chodzi jednak o zwykłą złośliwość. To emocja uruchamiana w bardzo konkretnych okolicznościach.

Kiedy cudzy ból „smakuje” lepiej

Jak tłumaczy badaczka z Uniwersytet w Würzburgu, Karolina Dyduch-Hazar, schadenfreude pojawia się najczęściej wtedy, gdy osoba dotknięta niepowodzeniem wcześniej nas zirytowała, sprowokowała lub była postrzegana jako „zasługująca” na karę.

„Doświadczenie schadenfreude chwilowo poprawia nam samopoczucie, daje iluzoryczne poczucie kontroli i wzmacnia wiarę w sprawiedliwy świat” – wyjaśnia badaczka w rozmowie z PAP.

Czytaj dalej

Powiązany temat

Najpierw przeczytaj Jak nakładać fugę między płytki?

Brzmi niepokojąco? To dopiero początek.

Rywalizacja, dźwięk i niekontrolowany uśmiech

Zespół dr Dyduch-Hazar postanowił sprawdzić, czy tę emocję da się uchwycić obiektywnie, a nie tylko w deklaracjach. W eksperymencie uczestnicy rywalizowali w prostym zadaniu komputerowym — wyniki były z góry ustawione tak, by każdy raz wygrywał, raz przegrywał.

Przegrana oznaczała karę: nieprzyjemny dźwięk, rzekomo wybierany przez przeciwnika. Część rywali była „prowokująca” (wybierali głośniejszy hałas), inni „nieprowokujący”.

Kluczowy moment następował później: uczestnicy oglądali krótkie nagrania reakcji rywala na dźwięk. I wtedy zaczynało się coś, nad czym trudno zapanować.

Twarz mówi więcej niż ankieta

Naukowcy użyli elektromiografii twarzy (EMG) — metody rejestrującej mikroskurcze mięśni, których sami często nie jesteśmy świadomi. Badano m.in. mięśnie odpowiedzialne za uśmiech i marszczenie brwi.

Efekt?

Uczestnicy częściej uśmiechali się, gdy widzieli cierpienie prowokującego rywala — zwłaszcza wtedy, gdy ten wyraźnie okazywał ból.

Co istotne, nie był to uśmiech „na pokaz”. To były reakcje spontaniczne, niekontrolowane, wyłapywane przez aparaturę, a nie przez deklaracje badanych.

A gdy cierpi „ten w porządku”?

Eksperyment ujawnił też drugą stronę medalu. Gdy cierpiał rywal nieprowokujący, na twarzach uczestników częściej pojawiał się grymas niezadowolenia, sugerujący empatię lub współczucie.

To ważny wniosek:
nie sama rywalizacja wygasza empatię, lecz złość wobec konkretnej osoby.

Co z tego wynika?

Badanie, opublikowane w czasopiśmie Cognition and Emotion, pokazuje coś niepokojąco ludzkiego. Nasze poczucie moralności bywa elastyczne. Potrafimy współczuć — ale też cieszyć się cudzym bólem, jeśli uznamy go za „sprawiedliwy”.

To mechanizm, który:

• wzmacnia podziały „my–oni”,

• sprzyja eskalacji konfliktów,

• daje krótkotrwałą ulgę kosztem długofalowych relacji.

I choć brzmi to jak felieton o polityce lub mediach społecznościowych, tym razem to czysta nauka.

Autor: Radio DTR

Źródło: Nauka w Polsce