Są ludzie, którzy dopóki milczą, sprawiają wrażenie całkiem rozsądnych.

Stoją prosto, patrzą poważnie, nawet garnitur dobrze leży. Człowiek myśli: no, może coś z tego będzie.

A potem otwierają usta.

I nagle cały misternie zbudowany wizerunek rozsypuje się szybciej niż obietnica po wyborach.

Bo głupota ma jedną wyjątkową cechę: bardzo często sama chce się przedstawić. Nie trzeba jej demaskować, śledzić ani analizować. Wystarczy dać jej mikrofon, komentarz na Facebooku albo kilka minut swobodnej wypowiedzi.

I wtedy wychodzi wszystko.

Brak wiedzy udający pewność siebie.
Puste frazesy przebrane za argumenty.
Krzyk udający rację.
I przekonanie, że im głośniej się mówi, tym więcej ma się do powiedzenia.

Dlatego stare powiedzenie można dziś spokojnie odświeżyć:

„Z pyska człowiek, z mowy głupiec”.

Czasem największą przysługą, jaką człowiek może zrobić własnemu wizerunkowi, jest po prostu… jeszcze chwilę się nie odzywać.

KAR-KAB: bo cisza nie zawsze oznacza mądrość. Ale przynajmniej daje jej szansę.