Dlaczego jedna decyzja zablokowała ustawę, która miała uporządkować rynek cyfrowy – i czy naprawdę chodziło o kryptowaluty?
Co właściwie zawetował prezydent?
Ustawa, która miała dostosować polskie przepisy do europejskiego pakietu MiCA i nowych zasad przeciwdziałania praniu pieniędzy, była częścią większej konstrukcji prawnej. W praktyce — jednym aktem obejmującym również rozwiązania dotyczące wsparcia dla uchodźców oraz kompetencji nadzorczych instytucji państwa.
Prezydenckie weto nie uderzyło w samo sedno kryptowalut, lecz w mechanizm wdrażania unijnych regulacji, które polski rząd musi przenieść do prawa krajowego, aby uniknąć sankcji.
Premier Donald Tusk podsumował to w Sejmie wyjątkowo ostro:
„Nie ma żadnego powodu, by Polska płaciła kary za to, że prezydent wykorzystuje swoją funkcję do bieżącej polityki.”
Tymczasem dla branży kryptowalut to jedna z najbardziej oczekiwanych ustaw od lat. Miała uporządkować rejestry, dać KNF realne narzędzia nadzoru i uchronić sektor przed tym, co dziś bywa jego największą słabością — chaosem prawnym.
Dlaczego premier bronił ustawy tak zdecydowanie?
Tusk tłumaczył, że brak wdrożenia przepisów unijnych uderza nie tylko w państwo, lecz także w przedsiębiorców działających na granicy dynamicznego rynku technologicznego.
W Sejmie mówił m.in., że:
„Te regulacje są obowiązkowe. Bez nich Polska staje się krajem o podwyższonym ryzyku prania pieniędzy.”
Ustawa była też odpowiedzią na wieloletnie postulaty branży, która alarmowała, że Polska pozostaje „szarą strefą regulacyjną” – formalnie nadzorowaną, lecz pozbawioną narzędzi do prawdziwej kontroli rynku aktywów cyfrowych.
Dlaczego głosowanie nie miało nic wspólnego z kryptowalutami?
Gdy spojrzeć na głosowanie, widać schemat, który w polskim parlamencie powtarza się z uporem granacznika:
Koalicja rządząca – ZA: bo ustawa wynika z prawa UE i porządkuje rynek.
PiS – PRZECIW / WSTRZYMUJE SIĘ: bo weto prezydenta stało się nowym politycznym sztandarem opozycji.
Konfederacja – PRZECIW: bo każda regulacja to ingerencja państwa — nawet jeśli jej brak kończy się sankcjami.
Ostatecznie rynek kryptowalut stał się zakładnikiem wojny politycznej, a jego sytuacja przypomina teraz inwestora, który śledzi kursy, wiedząc, że nie steruje już realnymi danymi, lecz emocjami dwóch zwaśnionych instytucji państwa.
Co ta sytuacja mówi o państwie?
Zwykle mówimy, że państwo to przewidywalność, procedury i obowiązek wdrażania prawa. Ale od kilku miesięcy obserwujemy ruchy, które przypominają bardziej polityczny ping-pong niż stabilne funkcjonowanie instytucji.
Weto w sprawie ustawy kryptowalutowej stało się symbolem:
walki prezydenta z rządem,
instrumentalnego traktowania procesu legislacyjnego,
przerzucania odpowiedzialności za relacje z UE,
niewidzialnego kosztu, jaki ponoszą przedsiębiorcy i klienci rynku cyfrowego.
Najbardziej lapidarnie ujął to jeden z posłów komisji finansów:
„Nie zawetowano kryptowalut. Zawetowano zdrowy rozsądek.”
Co dalej? Czy ustawa wróci?
Rząd zapowiada ponowne procedowanie, choć nie ukrywa, że czas działa przeciw Polsce. Bez implementacji MiCA i AML:
obniży się rating ryzyka Polski w sektorze finansów,
branża kryptowalut będzie traktowana nieufnie przez europejskie instytucje,
a KNF dalej będzie rozkładać ręce w sprawach wymagających realnego nadzoru.
Autor: Rafał Chwaliński
📲 Znajdziesz nas także w Google News – kliknij i obserwuj Radio DTR, aby otrzymywać nasze najnowsze informacje prosto w aplikacji!
