Warchoł z powiatu, czyli jak jeden krzykacz robi show za całą społeczność
Wystarczy jedna osoba. Jeden warchoł, który odpali się pod postem czy artykułem i zaczyna festiwal krzyku, obelg i wykręconej logiki. A potem patrzysz – zaraz ktoś to podchwytuje, dopisze swoje trzy grosze, podbije lajkiem i nagle wrażenie jest takie, że „wszyscy tak myślą”.
Nie, nie wszyscy. To po prostu echo jednego warchoła, które gmina słyszy głośniej niż rozsądne głosy dziesięciu normalnych mieszkańców.
Jak to wygląda u nas, lokalnie?
Pod artykułem o finansach gminy?
– Warchoł pisze: „żenada, manipulacja, redakcja się ośmiesza”.
Potem pięciu kolejnych cytuje go jak wyrocznię.
Pod tekstem o inwestycjach drogowych?
– Warchoł stwierdzi: „65 tys. to majątek, a redakcja nie potrafi czytać”.
I już mamy efekt domina. Nieważne, że liczby są czarno na białym.
Pod każdym artykułem o burmistrzu?
– Warchoł zawsze znajdzie powód, by obrócić wszystko w groteskę: „A może się czepiacie, bo zazdrościcie?”
I nagle ludzie zaczynają powtarzać to jak mantrę.
Mechanizm jest prosty
Warchoł nie szuka prawdy. On szuka sceny. Facebook czy komentarze pod artykułem są dla niego jak rynek w dawnych czasach: trzeba stanąć, pokrzyczeć, obrazić, ośmieszyć. I już – zrobił show.
Problem w tym, że inni nie chcą mu się przeciwstawić. Bo po co? Lepiej nie wdawać się w dyskusję, „nie zniżać do poziomu”. I w ten sposób – warchoł staje się głosem większości.
Dlaczego to groźne?
Bo demokracja lokalna zaczyna przypominać teatrzyk jednego aktora. Decyzje urzędników, opinie o radnych, inwestycje w gminie – wszystko filtruje się przez krzyk jednej osoby. Reszta albo milczy, albo daje się wciągnąć w ten festiwal absurdu.
I tak powiat, zamiast rozmawiać o realnych problemach – dyskutuje o tym, co wrzucił warchoł w komentarzu.
Felietonowa pointa
Można się z tego śmiać, bo rzeczywiście bywa komiczne, gdy jeden człowiek próbuje pouczać całą społeczność. Ale jeśli damy się na to nabrać, warchoł wygrywa.
Nie ilością argumentów, nie logiką – tylko głośnością.
A przecież w demokracji powiatowej, w gminie, w radzie – nie powinien wygrywać ten, kto ma największe gardło, tylko ten, kto ma najmocniejsze argumenty.
Autor: Rafał Chwaliński
Czytaj dalej
Ten temat ma ciąg dalszy
Wybraliśmy teksty, które naturalnie prowadzą czytelnika dalej.
