Zdjęcia dzieci w sieci. Urząd mówi „tak”, eksperci biją na alarm

Oborniki Śląskie. Temat niby znany, powtarzany od lat, a jednak wraca – tym razem z dokumentami na stole. Radny Marek Mańczak pyta wprost: na jakiej podstawie żłobek publikuje wizerunki dzieci w internecie i czy ktoś w ogóle ocenił ryzyko?

Odpowiedź urzędu? Krótka. Zwięzła. I – dla wielu – zaskakująco powierzchowna.

Czy publikowanie zdjęć dzieci jest bezpieczne?

Pytanie nie jest nowe. W ostatnich latach coraz częściej wraca w komunikatach Ministerstwo Edukacji Narodowej, stanowiskach Urząd Ochrony Danych Osobowych i publikacjach organizacji społecznych zajmujących się ochroną dzieci w sieci.

Reklama

Powód jest prosty:

• zdjęcie raz wrzucone do internetu przestaje być pod kontrolą,
• może zostać skopiowane, przerobione, wykorzystane poza kontekstem,
• bywa wykorzystywane w hejcie, a nawet w materiałach typu deepfake.

W dokumentach radnego te zagrożenia są wprost nazwane. W odpowiedzi urzędu – praktycznie nie istnieją.

„Tak. Tak. Tak.” – czyli odpowiedź, która nic nie mówi

Na siedem kluczowych pytań padają odpowiedzi:

• zgoda jest,
• pracownicy są przeszkoleni,
• rodzice są informowani,
• publikacja odbywa się za zgodą.

I jedno zdanie, które zmienia wszystko:

„Kierownik jednostki decyduje o polityce.”

Brzmi niewinnie. Ale w praktyce oznacza:
👉 brak jednolitego standardu
👉 decyzje uznaniowe
👉 brak realnej kontroli systemowej

Czyli: każde przedszkole, żłobek czy szkoła może działać trochę inaczej.

Facebook to nie „zamknięta komunikacja”

W odpowiedzi pojawia się argument, że istnieje także komunikacja zamknięta z rodzicami.

Tylko że zdjęcia trafiają na Facebooka.

A Facebook:

• jest przestrzenią publiczną,
• umożliwia pobieranie i udostępnianie treści,
• nie daje kontroli nad dalszym obiegiem zdjęcia.

To zasadnicza różnica.

Bo czym innym jest:
👉 zamknięta grupa dla rodziców
a czym innym:
👉 publiczny profil instytucji

W dokumentach – te dwa światy zaczynają się niebezpiecznie mieszać.

Zgoda rodzica – ale jaka?

Urząd potwierdza, że zgoda jest udzielana „na pierwszym zebraniu”.

I tu pojawia się problem, o którym rzadko mówi się głośno.

Czy taka zgoda:

• jest konkretna (na jakie zdjęcia, gdzie publikowane)?
• jest świadoma (czy rodzic rozumie konsekwencje)?
• jest odwoływalna (i czy ktoś faktycznie usuwa zdjęcia z archiwów)?

Bo zgoda „hurtowa”, podpisana raz, często działa latami.

A dziecko w tym czasie:

• rośnie,
• zmienia się,
• a jego wizerunek krąży dalej.

Gdzie jest analiza ryzyka?

To pytanie, które w dokumentach wybrzmiewa najmocniej.

Reklama

Reklama

ReklamaType your text here

Reklama

Radny pyta o:

• hejt,
• cyberprzemoc,
• kradzież tożsamości,
• ujawnianie lokalizacji dziecka.

Odpowiedź?

👉 brak konkretów
👉 brak procedur
👉 brak odniesienia do realnych zagrożeń

A przecież to dziś standard, by takie ryzyko analizować – szczególnie w instytucjach publicznych.

Państwo mówi ostrożniej niż samorząd

Coraz częściej instytucje centralne sugerują:

• ograniczenie publikacji wizerunku dzieci,
• stosowanie zdjęć zbiorczych,
• unikanie identyfikacji konkretnych osób,
• anonimizację.

To kierunek ostrożności.

Tymczasem lokalna praktyka – jak wynika z dokumentów – idzie w stronę:
👉 „jest zgoda, więc publikujemy”

To podejście formalnie dopuszczalne. Ale czy wystarczające?

Odpowiedzialność – kto ją ponosi naprawdę?

„Kierownik jednostki decyduje” – mówi urząd.

Ale w przypadku problemów:

• to nie tylko kierownik odpowiada,
• to odpowiedzialność całej instytucji,
• a pośrednio – także organu prowadzącego, czyli gminy.

Bo to nie prywatny profil.

To publiczna jednostka.

Sprawa większa niż jeden żłobek

Na pierwszy rzut oka – lokalna historia.

W praktyce:
👉 pytanie o standardy w całym systemie

Czy gmina ma:

• jedną politykę ochrony wizerunku dzieci?
• procedury publikacji?
• mechanizmy kontroli?

Z dokumentów trudno to jednoznacznie wyczytać.

Co dalej?

Temat nie kończy się na tej odpowiedzi. Raczej się zaczyna.

Bo dziś pytanie nie brzmi:
👉 „czy można publikować zdjęcia dzieci”

Tylko:
👉 „czy powinniśmy robić to w taki sposób”

I tu zaczyna się dyskusja, której – jak widać – nikt jeszcze do końca nie przeprowadził.

To dopiero pierwszy krok. Kolejne pytanie brzmi: kto weźmie za to odpowiedzialność – zanim wydarzy się coś, czego nie da się cofnąć?