Pierwsza kontrola zakończyła się bez formalnych zaleceń. Druga przyniosła już trzy. W międzyczasie były skargi rodziców, zastrzeżenia dotyczące metod wychowawczych, pytania o kwalifikacje nauczycielki i sposób sprawowania nadzoru. Sprawą zainteresowały się również Ministerstwo Edukacji oraz Rzecznik Praw Dziecka. Radio DTR otrzymało dokumentację Kuratorium Oświaty we Wrocławiu. Wynika z niej historia, w której nie wszystkie zarzuty znalazły potwierdzenie, ale system zarządzania przedszkolem ujawnił słabości.
Kiedy rodzic zaczyna się bać o dziecko
Przedszkole powinno być miejscem, w którym dziecko czuje się bezpiecznie, a rodzic nie musi zastanawiać się, co dzieje się za drzwiami sali po porannym pożegnaniu.
W Zawoni pojawiły się jednak pytania, na które odpowiedzi szukali rodzice, pracownicy placówki, dyrekcja, a ostatecznie również Kuratorium Oświaty we Wrocławiu.
Sprawa dotyczy Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Zawoni, którego dyrektorem jest Alicja Pawlak. Organem prowadzącym placówkę jest Gmina Zawonia.
Na wniosek redakcji Radia DTR Kuratorium udostępniło dokumenty dotyczące dwóch kontroli doraźnych przeprowadzonych w latach 2025–2026. To protokoły, pisma urzędowe, wyjaśnienia dyrekcji oraz informacje o działaniach podejmowanych po kontrolach.
Ich lektura prowadzi do zasadniczego wniosku: zarzutów stosowania przemocy wobec dzieci przez wskazaną nauczycielkę nie potwierdzono, ale późniejsza kontrola ujawniła uchybienia w organizacji nadzoru pedagogicznego, dokumentowaniu pracy i zapewnianiu nauczycielowi właściwego wsparcia.
To dwie odrębne kwestie. I właśnie ich rozdzielenie pozwala zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w Zawoni.
Maj 2025. Pierwsze niepokojące sygnały
Z dokumentacji wynika, że 16 maja 2025 roku do ówczesnej wicedyrektor placówki, Alicji Pawlak, zgłosiły się pracownice przedszkola.
Przedstawiły zastrzeżenia dotyczące pracy jednej z nauczycielek wychowania przedszkolnego, prowadzącej wówczas grupę „Biedronki”.
Zgłoszenia obejmowały między innymi podejrzenia niewłaściwego traktowania wychowanków, problemy z opieką nad dziećmi podczas posiłków oraz sposób reagowania na ich zachowania.
Kilka dni później, 22 maja, do placówki zgłosiła się także matka jednego z wychowanków.
Wśród opisywanych zarzutów znalazły się szarpanie dzieci za ręce, sadzanie na krześle, podnoszenie głosu oraz stosowanie metod wychowawczych budzących niepokój rodziców.
W kolejnych rozmowach pojawiły się również relacje pracowników.
Jedna z osób przyznała, że zdarzały się sytuacje prowadzenia dzieci za rękę i sadzania ich na krześle. W dokumentacji opisano także stosowanie krótkotrwałego odseparowania dziecka od grupy jako sposobu uspokojenia.
Nauczycielka zaprzeczała części zarzutów, a zgromadzone relacje były niejednoznaczne.
To istotne rozróżnienie. Sam fakt zgłoszenia zastrzeżeń nie przesądza, że doszło do przemocy. Nie każde przytrzymanie dziecka czy odsunięcie go od grupy oznacza niedozwoloną metodę wychowawczą. Znaczenie mają okoliczności, sposób postępowania, reakcja dziecka i zgodność działania z jego dobrem.
Ale dla dyrekcji placówki pojawił się poważny problem: jak wyjaśnić sytuację, w której pracownicy i rodzice przedstawiają niepokojące sygnały dotyczące bezpieczeństwa przedszkolaków?
Pierwsza kontrola. Zarzutów nie rozstrzygnięto
We wrześniu 2025 roku Kuratorium przeprowadziło kontrolę doraźną.
Badano bezpieczeństwo psychiczne i fizyczne wychowanków oraz sposób sprawowania nadzoru nad pracą nauczycielki.
Kontrolująca analizowała dokumentację, wcześniejsze wyjaśnienia, notatki służbowe i informacje przedstawione przez kierownictwo placówki.
W protokole zwrócono uwagę na istotną przeszkodę: część zarzutów opierała się na sprzecznych relacjach, bez dostatecznych informacji o konkretnych zdarzeniach, ich okolicznościach oraz dowodów pozwalających jednoznacznie ocenić wiarygodność poszczególnych wypowiedzi.
Kuratorium nie znalazło podstaw do potwierdzenia zarzutów stawianych nauczycielce.
Jednak protokół nie sprowadzał się do stwierdzenia, że wszystko funkcjonuje prawidłowo.
Wśród wniosków znalazły się potrzeba monitorowania pomocy psychologiczno-pedagogicznej, poprawy komunikacji między pracownikami, wzmocnienia nadzoru nad mentorem nauczyciela początkującego oraz dokładniejszego wyjaśniania niepokojących sygnałów.
Formalnych zaleceń pokontrolnych nie wydano.
I tu pojawia się pierwsze istotne pytanie.
Jeżeli kontrola wykazała potrzebę usprawnienia określonych obszarów działalności przedszkola, to jak później sprawdzano, czy wnioski zostały rzeczywiście wdrożone?
Kuratorium wyjaśniło redakcji, że po pierwszej kontroli nie przeprowadzono odrębnych czynności sprawdzających.
Nie dowodzi to zaniedbania ze strony organu nadzoru, ale pozostawia otwartą kwestię skuteczności zastosowanego mechanizmu kontroli.
Styczeń 2026. Rodzice wracają z zastrzeżeniami
Kilka miesięcy później do placówki dotarły kolejne pisma rodziców.
W dokumentacji opisano trzy wystąpienia dotyczące tej samej nauczycielki.
Pierwsze było pismem zbiorowym rodziców grupy „Motylki” z 23 stycznia 2026 roku.
Zgłaszano w nim obawy o bezpieczeństwo emocjonalne dzieci, niewystarczającą komunikację z rodzicami, stosowanie krzyku i kar, ograniczone wspieranie samodzielności wychowanków oraz niepokojące zachowania dzieci, w tym lęk i niechęć do uczęszczania do przedszkola.
Rodzice zwracali również uwagę na organizację pracy grupy i sposób przekazywania informacji.
Drugie pismo, również z 23 stycznia, zawierało pozytywną opinię jednego z rodziców. Wskazywano w nim na prawidłową współpracę, życzliwą atmosferę oraz właściwe podejście nauczycielki do dziecka.
Trzecie wystąpienie dotyczyło podejrzenia przemocy fizycznej i psychicznej. Rodzic wnosił o kontrolę i rozważenie instalacji monitoringu.
Obraz nie był więc jednolity.
Część rodziców sygnalizowała poważne zastrzeżenia, inni oceniali nauczycielkę pozytywnie.
Dyrekcja poinformowała także Kuratorium, że w roku szkolnym 2025/2026 z grupy prowadzonej przez nauczycielkę wypisano dwoje dzieci. W jednym przypadku rodzice nie wskazali powodu, natomiast w drugim zgłaszali niewłaściwe traktowanie dziecka.
To nie dowodzi prawdziwości zarzutów, ale pokazuje, że spór miał rzeczywiste konsekwencje dla funkcjonowania placówki i relacji z rodzinami.
Kuratorium pyta. Dyrekcja odpowiada. Odpowiedź okazuje się niewystarczająca
11 lutego 2026 roku Kuratorium skierowało do dyrektor Alicji Pawlak pismo zawierające szczegółowe pytania.
Dotyczyły one między innymi sposobów dyscyplinowania dzieci, zgłaszanych zachowań nauczycielki, rezygnacji z przedszkola, organizacji zajęć, monitoringu, opieki nad wychowankami oraz wykonania wniosków z poprzedniej kontroli.
Dyrekcja odpowiedziała 26 lutego.
W piśmie opisała prowadzone obserwacje, działania psychologa i pedagoga, spotkania z rodzicami, funkcjonowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz sposób nadzorowania pracy nauczycielki.
Zaprzeczono, by obserwacje pedagogiczne potwierdzały stosowanie niektórych zarzucanych metod wychowawczych.
Kuratorium uznało jednak, że wyjaśnienia okazały się niewyczerpujące i wymagają bardziej szczegółowego zbadania sytuacji.
Sprawę przekształcono w kolejną kontrolę doraźną.
To ważny moment całej historii.
Mimo wcześniejszej kontroli i przedstawianych przez dyrekcję działań nadzorczych organ uznał, że konieczne jest ponowne wejście do placówki.
Druga kontrola. Przemocy nie potwierdzono, ale wykryto inne problemy
30 marca 2026 roku Kuratorium przeprowadziło drugą kontrolę doraźną.
Jej zakres obejmował bezpieczeństwo wychowanków grupy „Motylki” i grupy łączonej, nadzór nad pracą nauczycielki oraz wdrożenie wcześniejszych wniosków.
Protokół przyniósł ustalenia, które wymagają szczególnej uwagi.
Kontrolujący ponownie nie potwierdzili zarzutów przemocy stawianych nauczycielce.
Jednocześnie odnotowali nieprawidłowości i niedostatki w funkcjonowaniu systemu nadzoru pedagogicznego.
Zwrócono uwagę na niepełną dokumentację pracy nauczycielki, brak części wymaganych zapisów w dzienniku elektronicznym i dokumentacji dotyczącej pomocy psychologiczno-pedagogicznej.
Wskazano także problemy z dokumentowaniem wsparcia udzielanego przez mentora.
Z protokołu wynika, że mimo prowadzonych obserwacji nadal występowały trudności dotyczące dyscypliny w grupie, organizacji czasu zajęć oraz metod pracy z dziećmi.
Nie oznacza to, że dyrekcja pozostawała bierna.
Dokumentacja potwierdza liczne obserwacje, rozmowy i działania podejmowane przez pracowników oraz specjalistów.
Problem polegał na czymś innym: kontrolujący uznali, że rozpoznane trudności nie były w wystarczającym stopniu przekładane na odpowiednio udokumentowane wsparcie metodyczne i organizacyjne.
A to już dotyczy nie tylko nauczycielki, lecz całego systemu zarządzania placówką.
Mentor na papierze czy rzeczywiste wsparcie?
Jednym z najbardziej interesujących ustaleń drugiej kontroli jest sposób funkcjonowania mentora nauczycielki początkującej.
Mentor powinien wspierać nauczyciela w przygotowaniu do zawodu, pomagać w organizacji pracy, prowadzić obserwacje i udzielać praktycznych wskazówek.
Z dokumentów wynika, że takie działania były podejmowane.
Jednak kontrolujący zwrócili uwagę na brak wystarczająco konkretnych informacji o metodach wsparcia, wskazówkach dotyczących rozwiązywania ujawnionych problemów i dokumentowaniu współpracy.
W protokole odnotowano również, że obserwowane trudności dotyczące utrzymywania dyscypliny i organizacji zajęć nadal występowały.
Powstaje zatem pytanie: czy mentor był wyposażony w odpowiednie narzędzia i warunki do skutecznej pomocy, a dyrekcja rzeczywiście weryfikowała efekty tej współpracy?
To nie jest drobiazg administracyjny.
Jeżeli początkujący nauczyciel ma trudności z prowadzeniem grupy, system wsparcia powinien pomagać rozwiązywać konkretne problemy, a nie ograniczać się do formalnego dokumentowania spotkań.
Nauczycielka miała kwalifikacje? Kuratorium nie mogło tego jednoznacznie stwierdzić
Kolejny istotny wątek dotyczy dokumentacji kwalifikacyjnej.
W czasie drugiej kontroli przedstawione dokumenty nie pozwalały kontrolującym jednoznacznie potwierdzić, że nauczycielka spełniała wszystkie wymagania dotyczące zajmowanego stanowiska.
W aktach brakowało między innymi suplementu do dyplomu.
2 kwietnia Kuratorium wystąpiło o uzupełnienie dokumentów.
9 kwietnia dyrekcja przekazała zaświadczenia dotyczące zatrudnienia i awansu zawodowego, dokumenty wykształcenia oraz korespondencję z uczelnią w sprawie potwierdzenia kwalifikacji.
Podkreślmy: kontrola nie wykazała, że nauczycielka pracowała bez wymaganych kwalifikacji. Wykazała, że na podstawie pierwotnie dostępnych dokumentów nie można było ich jednoznacznie zweryfikować.
To zasadnicza różnica.
Pozostaje jednak pytanie, dlaczego niezbędna dokumentacja nie była kompletna już na etapie zatrudnienia i późniejszego nadzoru kadrowego.
Właśnie dlatego wśród zaleceń znalazł się obowiązek wnikliwszej analizy dokumentów potwierdzających kwalifikacje nauczycieli.
Standardy Ochrony Małoletnich. Najpoważniejsze pytanie o procedury
W protokole drugiej kontroli znajduje się ustalenie, którego nie sposób pominąć.
Kontrolujący wskazali, że w związku z nowymi zarzutami nie wdrożono procedur określonych w obowiązujących w przedszkolu Standardach Ochrony Małoletnich.
To jeden z najważniejszych fragmentów całej dokumentacji.
Standardy ochrony dzieci nie są jedynie regulaminem przechowywanym w szkolnej dokumentacji.
Ich zadaniem jest określenie, w jaki sposób placówka ma reagować na informacje o możliwym krzywdzeniu dziecka, kto powinien podejmować czynności wyjaśniające i jakie działania ochronne należy rozważyć.
Sam fakt zgłoszenia zarzutu nie oznacza winy nauczyciela.
Ale zgłoszenie dotyczące możliwego naruszenia dobra dziecka powinno uruchamiać odpowiednią reakcję instytucji.
Dlatego ustalenie kontrolujących rodzi pytania o funkcjonowanie procedur bezpieczeństwa w Zawoni.
Dlaczego nie zostały wdrożone? Kto odpowiadał za podjęcie odpowiednich czynności? Czy podobny problem występował wcześniej?
Dostępna dokumentacja nie pozwala jeszcze odpowiedzieć na wszystkie te pytania.
Pozwala natomiast stwierdzić, że jest to wątek wymagający odrębnego wyjaśnienia przez dyrekcję i organ prowadzący.
Co powiedzieli rodzice? Ankieta daje niejednoznaczny obraz
W dokumentacji znalazły się także wyniki ankiety przeprowadzonej wśród rodziców grupy „Motylki”.
Grupa liczyła 24 dzieci, a w badaniu uczestniczyło 17 respondentów.
Wyniki były w większości pozytywne.
76,4 proc. respondentów potwierdziło, że ich dzieci chętnie uczęszczają do przedszkola, a 82,3 proc. wskazało, że wracają do domu w dobrym nastroju.
70,6 proc. pozytywnie oceniło poczucie bezpieczeństwa dziecka.
Jednak nie wszystkie odpowiedzi były równie optymistyczne.
23,5 proc. respondentów negatywnie oceniło atmosferę w grupie. Na pytanie dotyczące adekwatności reakcji nauczycielki na trudne zachowania dzieci 29,4 proc. odpowiedziało „trudno powiedzieć”.
W odniesieniu do bezpieczeństwa 11,8 proc. respondentów udzieliło odpowiedzi negatywnej.
Badanie obejmowało niewielką grupę, dlatego każdy głos miał znaczny wpływ na procentowe wyniki.
Nie można na jego podstawie przesądzać, że w przedszkolu dochodziło do przemocy.
Ale nie można również ignorować tego, że część rodziców miała wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa, komunikacji i atmosfery.
W protokole zwrócono ponadto uwagę na potrzebę doskonalenia sposobu przygotowywania i wykorzystywania ankiet.
Odpowiedzi rodziców powinny być źródłem informacji służących poprawie funkcjonowania placówki, a nie jedynie statystycznym argumentem w sporze.
Trzy zalecenia. Czy to wystarczyło?
Po drugiej kontroli Kuratorium sformułowało trzy formalne zalecenia.
Pierwsze dotyczyło wzmocnienia nadzoru nad realizacją zadań nauczycieli i prowadzeniem dokumentacji, szczególnie w zakresie funkcji mentora.
Drugie zobowiązywało dyrekcję do wnikliwej analizy kwalifikacji kandydatów na stanowiska nauczycielskie.
Trzecie dotyczyło umożliwienia nauczycielom udziału w doskonaleniu zawodowym odpowiadającym rozpoznanym potrzebom.
Wszystkie zalecenia miały być realizowane niezwłocznie i na bieżąco.
14 maja 2026 roku dyrektor Alicja Pawlak przekazała Kuratorium obszerne wyjaśnienia dotyczące sposobu ich realizacji.
Opisano porządkowanie dokumentacji, harmonogramy kontroli, weryfikowanie pracy mentorów, procedury sprawdzania kwalifikacji i planowanie szkoleń.
Ale pojawia się zasadnicza kwestia.
Część działań przedstawionych w piśmie miała dopiero zostać rozpoczęta lub podlegać późniejszej ewaluacji.
Oznacza to, że samo pismo z 14 maja nie może być traktowane jako niezależne potwierdzenie skutecznego wykonania wszystkich zaleceń.
Kuratorium poinformowało Radio DTR, że sprawa kontroli z 2026 roku jest zakończona.
Nie przekazano jednak odrębnego dokumentu potwierdzającego późniejszą, kompleksową weryfikację skuteczności działań opisanych przez dyrekcję.
I właśnie ten element wymaga doprecyzowania.
Zamknięcie kontroli nie jest automatycznie dowodem, że wszystkie problemy wskazane w jej protokole zostały trwale rozwiązane.
Ministerstwo Edukacji i Rzecznik Praw Dziecka zainteresowały się sprawą
Odpowiedź Kuratorium z 18 listopada 2026 roku zawiera jeszcze jedną ważną informację.
O szczegółowe wyjaśnienia i dokumentację wystąpiły Ministerstwo Edukacji oraz Rzecznik Praw Dziecka.
Kuratorium potwierdziło przekazanie żądanych informacji.
Nie znamy jednak rezultatów ewentualnych dalszych działań tych instytucji.
Nie wiadomo, czy sformułowano dodatkowe zalecenia, skierowano wystąpienia albo podjęto inne czynności.
Sam fakt zainteresowania sprawą nie przesądza o stwierdzeniu naruszeń.
Pokazuje natomiast, że informacje dotyczące placówki w Zawoni dotarły również poza regionalny organ nadzoru pedagogicznego.
W dokumentacji pojawia się ponadto wcześniejszy wątek rzecznika dyscyplinarnego dla nauczycieli, do którego skierowano zawiadomienie o podejrzeniu czynu naruszającego prawa i dobro dziecka.
Z protokołu wynika, że rzecznik przekazał sprawę do nadzoru pedagogicznego z uwagi na brak podstawowych danych umożliwiających jednoznaczne rozstrzygnięcie zarzutów na podstawie zgromadzonego materiału.
Nie oznacza to potwierdzenia odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Dalszy los tego wątku również wymaga wyjaśnienia.
A gdzie w tej historii jest Gmina Zawonia?
To pytanie, które powinno zainteresować nie tylko rodziców, lecz także lokalnych radnych.
Gmina Zawonia jest organem prowadzącym placówkę. Kuratorium odpowiada za nadzór pedagogiczny, a samorząd wykonuje własne obowiązki związane z funkcjonowaniem szkoły.
Nie są to identyczne kompetencje.
Ale kiedy pojawiają się powtarzające się skargi dotyczące bezpieczeństwa dzieci i sposobu zarządzania placówką, naturalne staje się pytanie o działania organu prowadzącego.
Kiedy władze gminy dowiedziały się o sprawie?
Czy otrzymały informacje o pierwszej i drugiej kontroli?
Czy analizowały problemy dotyczące dokumentacji, nadzoru oraz przestrzegania wewnętrznych standardów bezpieczeństwa?
Czy zwracały się do dyrekcji o wyjaśnienia?
I czy sprawdzono, jakie rzeczywiste zmiany nastąpiły po wydaniu trzech zaleceń?
Przekazana Radiu DTR dokumentacja nie pozwala obecnie kompleksowo ocenić reakcji władz samorządowych.
Nie byłoby więc uczciwe przesądzanie o ich zaniedbaniach.
Ale równie nieuzasadnione byłoby pominięcie samorządu w analizie funkcjonowania publicznej placówki oświatowej.
Kto odpowiada za system, kiedy zawodzi zaufanie?
Sprawa Zawoni pokazuje pewien problem znacznie szerszy niż konflikt wokół jednej nauczycielki.
W dokumentach widzimy mechanizm znany z wielu sporów dotyczących funkcjonowania instytucji publicznych.
Pojawia się skarga.
Instytucja zbiera wyjaśnienia.
Prowadzone są rozmowy i obserwacje.
Kontrola nie znajduje wystarczających podstaw do potwierdzenia najpoważniejszych zarzutów.
Z czasem napływają kolejne sygnały.
Następna kontrola nie potwierdza zarzutów przemocy, ale ujawnia słabości w organizacji pracy, nadzorze i dokumentacji.
Ostatecznie pojawiają się zalecenia naprawcze.
Nie oznacza to automatycznie, że ktoś ukrywał nieprawidłowości albo świadomie lekceważył rodziców.
Pokazuje jednak, dlaczego kontrola instytucjonalna nie powinna kończyć się na odpowiedzi, czy udało się udowodnić konkretnemu pracownikowi niewłaściwe zachowanie.
Równie ważne jest ustalenie, czy placówka potrafiła odpowiednio wcześnie reagować, dokumentować działania, wspierać pracowników i odbudowywać zaufanie rodziców.
Bezpieczeństwo dzieci nie zależy wyłącznie od tego, czy uda się potwierdzić zarzut wobec jednej osoby. Zależy również od jakości całego systemu, który ma zapobiegać zagrożeniom i reagować na niepokojące sygnały.
Co dalej?
Dokumenty przekazane Radiu DTR pozwalają potwierdzić, że w Zawoni przeprowadzono dwie kontrole doraźne, a druga zakończyła się trzema zaleceniami dotyczącymi funkcjonowania placówki.
Nie potwierdzono zarzutów przemocy wobec dzieci stawianych wskazanej nauczycielce.
Jednocześnie udokumentowano problemy dotyczące nadzoru pedagogicznego, dokumentacji, wsparcia zawodowego i reagowania na zgłoszenia.
Redakcja będzie dążyć do wyjaśnienia trzech najważniejszych kwestii: ostatecznej weryfikacji wykonania zaleceń, reakcji organu prowadzącego oraz rezultatów zainteresowania sprawą Ministerstwa Edukacji i Rzecznika Praw Dziecka.
Bo w tej historii najważniejsze pytanie nie brzmi już wyłącznie, kto miał rację w sporze.
Brzmi inaczej: czy po dwóch kontrolach dzieci w Zawoni mają dziś lepiej funkcjonujący system ochrony, a rodzice większą pewność, że ich niepokojące sygnały zostaną potraktowane poważnie?
Na to pytanie same protokoły kontroli nie dają jeszcze pełnej odpowiedzi.
A odpowiedź jest potrzebna.






