Fundacje powstają po to, by budować zaufanie. A jednak Fundacja Pro.locus wybrała drogę, która zamiast rozwiewać wątpliwości – tylko je pogłębia.
Wystarczy przeczytać nadesłane do redakcji pismo, by dostrzec nie tylko brak spójności, ale przede wszystkim brak zrozumienia, czym jest przejrzystość organizacji publicznej i jaka jest rola mediów w lokalnej demokracji.
To tekst o tym, jak łatwo pomylić sprostowanie z próbą polemiki, a wątpliwe działania – z przekonaniem, że wszystko da się wytłumaczyć jednym listem.
Otóż nie da się.
🟥 Dlaczego fundacja próbuje sprostować… opinie?
To pierwszy sygnał alarmowy.
Fundacja w swoim piśmie żąda sprostowania treści, które nie są faktami, lecz:
-
ocenami,
-
komentarzami,
-
analizą konfliktu interesów,
-
interpretacją działań osób pełniących funkcje publiczne.
I tu rodzi się pytanie, fundamentalne dla całej sprawy:
Czy fundacja rozumie, że jako podmiot korzystający z autorytetu władzy podlega krytyce, analizie i ocenie – tak samo jak inne organizacje działające w sferze publicznej?
Wydaje się, że nie.
A to rodzi kolejne wątpliwości.
🟥 Czy można wyjaśnić niespójność… kolejną niespójnością?
W piśmie czytamy, że wydarzenie inaugurujące fundację zostało „sfinansowane z prywatnych środków”.
To jednocześnie wydarzenie, w którym uczestniczył burmistrz, jego urzędnicy, przedstawiciele instytucji i radny z jego ugrupowania.
To wydarzenie promowane przez urząd, poprzez oficjalne profile i w oficjalnych komunikatach.
Nie ma w tym nic nielegalnego.
Ale jest coś, co wymaga odpowiedzi:
Jeśli fundacja powstaje „z prywatnych środków”, dlaczego natychmiast otrzymuje pełen polityczny parasol?
Prywatne pieniądze nie tworzą automatycznie publicznego zaufania.
A publiczne zaufanie to nie to samo co publiczny patronat.
🟥 Czy fundacja rozumie, czym jest konflikt interesów?
W piśmie czytamy, że sugerowanie powiązań wiceprezesa Fundacji Pro.locus z gminnymi instytucjami jest „nieprawdą”.
Tymczasem:
-
w oświadczeniach majątkowych złożonych przez radnego Trzebnicy tajemnicy nie ma:
w 2024 i 2025 roku wykazał on wynagrodzenia z Gminnego Centrum Kultury i Sztuki – instytucji podległej burmistrzowi. -
w inauguracji fundacji uczestniczył burmistrz, publicznie chwaląc radnego z własnego komitetu.
-
fundacja podłącza się do struktur zdominowanych przez środowiska wspierane przez władze.
Czy to oznacza nieprawidłowości?
Niekoniecznie.
Ale czy to oznacza konflikt ról, wymagający analizy i pytania o przejrzystość?
Tak, bezapelacyjnie.
Jeśli fundacja uważa, że takie pytania nie powinny padać – to jest to problem większy niż samo pismo.
🟥 Dlaczego pismo unika najważniejszych tematów?
Fundacja kategorycznie zaprzecza:
-
finansowaniu publicznemu,
-
politycznemu patronatowi,
-
„uprzywilejowanemu” włączeniu do federacji organizacji regionalistycznych.
Ale nie odpowiada na podstawowe pytania:
• Dlaczego burmistrz promuje prywatną fundację radnego?
• Czy spotkanie inauguracyjne było organizowane z udziałem instytucji publicznych?
• Dlaczego radny otrzymuje wynagrodzenie z instytucji, która podlega władzy, którą sam współtworzy?
• Dlaczego fundacja nie jest transparentna?
• Dlaczego nie udostępniono statutu i sprawozdania?
• Dlaczego tak szybko przypięto ją do parasola instytucji i organizacji powiązanych z władzą?
Odmawianie odpowiedzi na pytania nie usuwa wątpliwości.
Ono tworzy nowe.
🟥 Czy argument „jesteśmy prywatni” zwalnia z odpowiedzialności?
Fundacja pisze:
„Nasza Fundacja jest prywatną inicjatywą, której celem jest troska o dziedzictwo”.
To zdanie wygląda dobrze w folderze promocyjnym.
W sferze publicznej już nie wystarcza.
Jeśli fundacja:
-
działa w obszarze kultury,
-
korzysta ze wsparcia władzy,
-
angażuje radnych,
ReklamaReklamaReklamaReklama
ReklamaReklamaReklamaReklamaReklama -
pojawia się w miejscach publicznych,
-
wchodzi w struktury wspierane środkami publicznymi,
-
zabiera głos w sprawach historycznych, społecznych, lokalnych,
to jej działania nie są już prywatne.
Są publiczne.
I muszą być publicznie kontrolowane.
Tak działa demokracja.
Tak działa samorząd.
Tak działa prasa.
🟥 Największa wątpliwość: dlaczego fundacja chce sprostować… nie to, co napisano?
W piśmie padają sformułowania:
-
„nie sugerowaliśmy tego, co Państwo napisali”,
-
„wydarzenie nie było finansowane publicznie”,
-
„nie pozyskaliśmy żadnych pieniędzy”.
Tymczasem artykuł nie zarzucił:
-
finansowania publicznego,
-
pozyskania grantów,
-
złamania prawa.
Artykuł mówił o:
• konfliktach interesów,
• parasolu politycznym,
• bliskości radnego z władzą,
• niepokojących mechanizmach przeplatania się ról publicznych i prywatnych.
Czyli o tym, co każda redakcja lokalna powinna badać.
Fundacja sprostowuje więc nie artykuł, lecz własne wyobrażenie o nim.
To bardzo poważny problem komunikacyjny.
🟥 Gdzie kończy się prawo do sprostowania, a zaczyna prawo opinii?
To najważniejszy punkt.
Media mają nie tylko prawo, ale obowiązek opisywać mechanizmy, które mogą rodzić niejasności.
Fundacja – jako podmiot publiczny z racji swoich działań – powinna to rozumieć.
Sprostowaniu podlegają tylko fakty, a nie:
-
oceny,
-
obawy,
-
analizy,
-
komentarze,
-
interpretacje,
-
opinie na temat konfliktu interesów.
Dlatego pismo fundacji nie mogło zostać uwzględnione.
🟥 Czy to koniec pytań? Nie. To dopiero początek.
Pismo fundacji otwiera nowy etap:
etap, w którym każda niespójność, każde pytanie bez odpowiedzi i każdy brak przejrzystości budują coraz większe poczucie, że organizacja, która miała „łączyć”, sama nie potrafi wyjaśnić własnych działań.
To nie jest rola mediów, by fundację chronić.
To nie jest rola radnych, by tworzyć prywatne projekty w cieniu władzy.
To nie jest rola burmistrza, by promować inicjatywy osób z własnego komitetu bez analizy konfliktów interesów.
Rola mediów jest prosta:
Patrzeć władzy na ręce. I pytać dalej.
I to właśnie będziemy robić.
Autor: Rafał Chwaliński
Źródło informacji: Pismo z Fundacji Pro.Locus/ Facebook relacje
📲 Znajdziesz nas także w Google News – kliknij i obserwuj Radio DTR, aby otrzymywać nasze najnowsze informacje prosto w aplikacji!
